Την άποψή του σχετικά με το ζήτημα που έχει προκύψει μετά την ανάρτηση των δασικών χαρτών, καταθέτει μέσω επιστολής του ο Πολιτικός Επιστήμονας Γιάννης Μανώλης.
Το Δασολόγιο -όπως και το Κτηματολόγιο που ακολουθεί- είναι δύο σοβαροί θεσμοί που θα έπρεπε να είχαν εγκατασταθεί στη χώρα εδώ και καιρό. Σε κάθε ευνομούμενη Πολιτεία αυτά τα δύο θεσμικά εργαλεία είναι απαραίτητα -τόσο από περιβαλλοντικής όσο και από αναπτυξιακής σκοπιάς- προκειμένου να ξέρει, αφενός, ο κάθε ιδιοκτήτης τι του ανήκει, πώς του ανήκει, καθώς και τι επιτρέπεται ή δεν επιτρέπεται να κάνει στο ακίνητο του και, αφετέρου, να γνωρίζει η περιβαλλοντική διοίκηση τι καλείται να προστατεύσει. Ωστόσο, ο τρόπος που έγινε η σύνταξη και ανάρτηση των δασικών χαρτών ακυρώνουν, επί της ουσίας, αυτήν την μεταρρύθμιση στην πράξη. Με αεροφωτογραφίες του 1945 -και χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα νεότερα δεδομένα- το Κράτος χαρακτηρίζει ως δασικούς ακόμη και χαρακτηρισμένους οικισμούς που ουδέποτε ήταν δάσος. Καλεί δε τους ιδιοκτήτες -σε ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο- να υποβάλουν αιτήσεις αντιρρήσεων, καταβάλλοντας μάλιστα υπέρογκα ποσά για να διασφαλίσουν τις περιουσίες τους.
