Σε άρθρο του ο πρώην βουλευτής Εύβοιας του ΣΥΝ, Βαγγέλης Αποστόλου που δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 20/11/2011, αναφέρεται στην τεράστια ζημιά σε χρήμα και γή για το δημόσιο, που έχει υποστεί η Σκύρος με την εγκατάσταση αιολικών παρκων.

Ακολουθεί το άρθρο του Β.Αποστόλου:

Σοβαρό πλήγμα δέχτηκε το μεγαλεπήβολο σχέδιο της Μονής Μεγίστης Λαύρας για την εγκατάσταση στη Σκύρο εννέα γιγαντιαίων αιολικών πάρκων (111 ανεμογεννήτριες), συνολικής ισχύος 333 MW. Η επιτροπή περιβάλλοντος της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας στις 14/11/2011 απέρριψε τη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων. 

Την ίδια ώρα η Δικαιοσύνη ερευνά την υπόθεση της Σκύρου (την έχει αναδείξει η «Κ.Ε.» στις 21/09/2008- Μονή μεγίστων μεγαβάτ και η ¨Ε¨ στις 25/10/2008- Τα χρυσοπληρωμένα χρυσόβουλα του Νικηφόρου Φωκά) με την οποία το ελληνικό δημόσιο απώλεσε 39.000 στρέμματα γης και κλήθηκε να καταβάλλει για την «επανάκτηση» 1.935 στρεμμάτων το εξωπραγματικό ποσό των 7,5 δις δραχμών.

Ειδικότερα:

Με Κοινές τους Αποφάσεις οι Υπουργοί Εθνικής Άμυνας και Οικονομικών και σε συνεννόηση με τη φερόμενη ως ιδιοκτήτρια 39.000 στρεμμάτων στην τοποθεσία «βουνό» της Νότιας Σκύρου Μονή Μεγίστης Λαύρας απαλλοτρίωσαν το 1994 για την κάλυψη αναγκών του Πολεμικού Ναυτικού δύο εδαφικές εκτάσεις 1.695 και 240 στρεμμάτων αντίστοιχα. Για το προσδιορισμό του τιμήματος υπήρξαν δικαστικές αποφάσεις που καθόρισαν εξωπραγματικές τιμές – για τα 1.695 στρ. 4.200.000 δρχ/στρ. και για τα 240 στρ. 1.300.000 δρχ/στρ- .

Όμως για τις εκτάσεις αυτές το κατά νόμο αρμόδιο Δασαρχείο Αλιβερίου με το έγγραφο ( 601/16-2-1994 ) απαντώντας σε σχετικό ερώτημα, που του υπέβαλλε εκ των υστέρων βέβαια, το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού αποφαίνεται ότι «από τα 1.935 στρέμματα μόνο τα 11,8 είναι γεωργικές εκτάσεις ενώ τα υπόλοιπα είναι δασικού χαρακτήρα εδάφη και σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις των περί Δασών Νόμων και Διαταγμάτων διαχειρίζονται ως Δημόσια», που με απλά λόγια σημαίνει ότι ανήκουν κατά κυριότητα στο δημόσιο.

Πάραυτα η Μονή προσέφυγε στα Δικαστήρια και το Δημόσιο που ουσιαστικά απουσίαζε (τυπικά και μόνον ήταν παρόν στη δίκη) κλήθηκε να καταβάλλει το παραπάνω ποσό. Τα χρήματα αυτά δεν πρέπει να έχουν καταβληθεί στο σύνολό τους (δεν είναι γνωστό το υπόλοιπο της οφειλής) αλλά η απαλλοτρίωση έχει ήδη μεταγραφεί στο Υποθηκοφυλακείο της Σκύρου.

Η Μονή Μεγίστης Λαύρας αργότερα προσπάθησε να επωφεληθεί των διατάξεων του Κανονισμού 2078/92 και υπέβαλλε αίτημα για την ένταξη των υπολοίπων 37.000 στρεμμάτων δημόσιας δασικής γης που ενέμετο στο πρόγραμμα «παύση καλλιέργειας γεωργικών γαιών» (πρόκειται για ένα πρόγραμμα που έγινε γνωστό στην εφαρμογή του ως το σκάνδαλο των οικοπάρκων και οδήγησε στην αυτοκτονία το 2001 του Διευθυντή Αγροτικής Ανάπτυξης του Νομού Ιωαννίνων, στο οποίο συμμετέχουν κι άλλες Μονές του Αγίου Όρους και εξ όσων γνωρίζω βρίσκεται ακόμη υπό δικαστική διερεύνηση). Όμως, οι αρμόδιες Υπηρεσίες απέρριψαν το αίτημα προβάλλοντας λόγους χαρακτήρα -δασικές- αλλά και κυριότητας -Δημόσιες- των συγκεκριμένων εκτάσεων.

Για να αντιμετωπίσει τη κατάσταση αυτή η Μονή προσέφυγε στα δικαστήρια για το ιδιοκτησιακό , όπου βέβαια πέτυχε τόσο σε πρώτο βαθμό (απόφαση 434/99 Πρωτοδικείου Χαλκίδας) όσο και σε δεύτερο (απόφαση 8665/2000 Εφετείου Αθηνών) την αναγνώριση της κυριότητας των 37.000 στρεμμάτων με βάση τα χρυσόβουλα του Νικηφόρου Φωκά, παρότι έπρεπε σύμφωνα με το νόμο να επιληφθούν του ζητήματος αρχικά τα Συμβούλια Ιδιοκτησίας Δασών.

Κι ενώ το Δημόσιο έχει καταθέσει αναίρεση κατά της απόφασης του Εφετείου στον Άρειο Πάγο, έρχεται το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και με την αρ. 457/28-5-2001 γνωμοδότησή του εισηγείται την απόσυρση της αναίρεσης, πράγμα που έγινε δεκτό από τον αρμόδιο Υφυπουργό Οικονομικών.

Όλα τα παραπάνω επιχειρήθηκε να καλυφθούν εκ των υστέρων και νομοθετικά με την προσθήκη την ύστατη στιγμή (δεν υπάρχει στο Σχέδιο Νόμου) στο άρθρο 15 του Ν. 3208/03 της φράσης: «Τα δάση και οι δασικές εν γένει εκτάσεις των περιοχών … και της νήσου Σκύρου του Νομού Ευβοίας, τα οποία υπέκειντο σε διαχείριση, ως ιδιωτικά, σύμφωνα με την 70534/30-11-1894 διαταγή του Υπουργείου Οικονομικών, αναγνωρίζονται ως ιδιωτικά».

Βέβαια της συγκεκριμένης διαταγής υπήρξε άλλη μεταγενέστερη διαταγή του Υπουργείου Οικονομικών , η αρ. 83451/4-09-1898 με την οποία «ειδικώς αναγνωρίζονται τα δάση Σκύρου ως δημοτικά».

Πολλά τα ζητήματα που πρέπει να διερευνήσει η Δικαιοσύνη σχετικά με τις παραλείψεις και τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν τόσο με την διαχείριση της συγκεκριμένης δημόσιας περιουσίας όσο και με την απαλλοτρίωση, όπως:
 
α) Γιατί δεν αναζήτησε το Δημόσιο αναγνωρισμένους τίτλους κυριότητας για τις υπό απαλλοτρίωση εκτάσεις και στηρίχτηκε σ΄ ένα αόριστο τίτλο, ένα απλό πρωτόκολλο του 1847 του Δημοσίου (το εκπροσώπησαν οι τότε οικονομικός έφορος και έπαρχος Σκοπέλου) παραχώρησης μιας έκτασης για τη βοσκή αιγοπροβάτων; Μήπως η παράκαμψη των αρμοδίων για τη διαχείριση τέτοιων εκτάσεων Υπηρεσιών είχε σχέση με την αμφισβήτηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος τους;

Η Μονή Μεγίστης Λαύρας μπορεί να υπάγεται στο αυτοδιοίκητο του Αγίου Όρους, δεν μπορεί όμως να τύχει προνομιακής μεταχείρισης έναντι των άλλων φυσικών ή νομικών προσώπων που σε αντίστοιχες περιπτώσεις ακολουθούν τις διαδικασίες αναγνώρισης κυριότητας μέσω της διοικητικής και δικαστικής οδού, όπως βέβαια εν μέρει έπραξε και η ίδια σε επόμενο χρόνο για τα υπόλοιπα 37.000 στρέμματα.

β) Γιατί δεν προβλήθηκε ο δασικός χαρακτήρας των υπό απαλλοτρίωση εκτάσεων για τον υπολογισμό του τιμήματος (άρθρο 6 Ν. 998/79) ώστε να μην υπάρξει καμία δυνατότητα καθορισμού οικοπεδικών τιμών; Τα συγκριτικά στοιχεία που υπάρχουν δεν οδηγούν στο εξωφρενικό ποσό των 7,5 δις δραχμών.

Για να γίνουν αντιληπτά τα μεγέθη αρκεί να αναφερθεί ότι αντίστοιχου χαρακτήρα εκτάσεις στο Γραμματικό Αττικής εκτιμήθηκαν το 2008 από το Σώμα Ορκωτών Εκτιμητών με 440 ευρώ (150.000 δρχ)/στρέμμα.

Είναι χαρακτηριστική εξ΄ άλλου η αντίδραση του Δήμου Σκύρου που με έγγραφό του( 4571/30-12-2002) προς το Τμήμα Απαλλοτριώσεων του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών διαμαρτύρεται για το καθεστώς δυσαναλογίας που έχει διαμορφωθεί μεταξύ τιμήματος αποζημίωσης των προς απαλλοτρίωση εκτάσεων στη Σκύρο και πραγματικής αγοραίας αξίας αυτών, αφού ακόμη και οι αγροτικές εκτάσεις που μεταβιβάζονταν πριν μερικά χρόνια (1980) στη Σκύρο δεν ξεπερνούσαν τις 4.000 δρχ /στρέμμα.

γ) Γιατί διαρκούσης της αντιδικίας, το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους δέχτηκε να απαντήσει στο ερώτημα αν μπορεί να σταματήσει το Δημόσιο τη δίκη και να αποδεχτεί τις αξιώσεις της Μονής, ενώ μπορούσε να δεχτεί ερωτήματα μόνο σε θέματα διοίκησης και διαχείρισης των επίδικων εκτάσεων, δηλαδή ποιος πρέπει να επιμελείται την περιοχή που είναι επίδικη μέχρι να λήξει η αντιδικία;

Αυτό το ερώτημα δεν έπρεπε να υποβληθεί γιατί επί τέτοιων θεμάτων μόνο τα αρμόδια δικαστήρια πρέπει να αποφασίζουν.

δ) Γιατί αγνοήθηκε από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους η αρ.93379/40/26-5-1997 επιστολή που έλαβε από τη Γενική Γραμματεία Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος, σύμφωνα με την οποία δεν εξαιρέθηκε η Σκύρος από τις διατάξεις του Β.Δ. του 1936 «περί ιδιωτικών δασών», πράγμα που σημαίνει ότι ισχύει για τα δάση και τις δασικές της εκτάσεις το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου; Πέραν αυτού έχει καταστεί σαφές με τις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας και τις περί δημοσίων κτημάτων ότι δεν στοιχειοθετούνται δικαιώματα κυριότητας από την άσκηση δικαιωμάτων χορτονομής.

Ιδιαίτερα για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Σκύρου, από τη χορτονομή των αγροτικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων μέχρι την διαχείριση των δασών και των δασικών εκτάσεων, υπάρχουν και στοιχειοθετούνται επαρκώς απόψεις( μια τέτοια υπάρχει στην έκθεση του αείμνηστου Μιχάλη Στεφανίδη για « το συντελεσθέν έργον της κοινότητος Σκύρου επί προεδρίας του 1934-1940») που αποδεικνύουν ότι – σε περίπτωση βέβαια που δεν ισχύει το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου -τα δάση είναι δημοτικά.

Είναι κι αυτός ένας από τους σοβαρούς λόγους που η τοπική κοινωνία αντιδρά έντονα στην εγκατάσταση των αιολικών πάρκων.
 
 
 

 

Ακολουθείστε μας στο Google News