Κάποιες σκέψεις και προβληματισμοί με αφορμή τη συνέχιση της πεζοδρόμησης της Αβάντων έως και την οδό Βύρωνος αλλά και τις σκέψεις για την ολική πεζοδρόμηση του πιο εμπορικού δρόμου της Χαλκίδας σε όλο το μήκος του.
Δεν είναι φαινόμενο τοπικό (της Χαλκίδας) αλλά πανελλαδικό, αντιδρούμε σε οτιδήποτε γίνεται κατά το γνωστό θέλουμε να αλλάξουν όλα χωρίς να αλλάξει τίποτα.
Καθημερινά δείχνουμε ανοχή σε ένα σωρό ανομίες (π.χ. κατάληψη δημόσιου χώρου) που καταπατούν τα πιο βασικά συνταγματικά μας δικαιώματα αλλά αντιδρούμε σε οτιδήποτε έρχεται από την δημόσια διοίκηση να αλλάξει λίγο η περισσότερο την καθημερινότητα και τις συνήθειες μας.
Μία από τις κύριες αντιδράσεις όσων αντιτίθενται στην πεζοδρόμηση είναι η έλλειψη χώρων στάθμευσης.
Το θέμα της στάθμευσης είναι σημαντικό αλλά δεν έχει να κάνει με το θέμα της πεζοδρόμησης της Αβάντων στην οποία έτσι και αλλιώς δεν επιτρέπεται η στάθμευση.
Η Χαλκίδα είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις στον κόσμο με συνεχή κατοίκιση έως τις μέρες μας, δεν είναι πόλη που σχεδιάστηκε εξαρχής από κάποιο Βαυαρό πολεοδόμο. Αν συνυπολογίσουμε σε αυτό και τα “αίσχη” που εμείς οι ίδιοι κάναμε και συνεχίζουμε να κάνουμε (κάποια παράνομα, κάποια νόμιμα) καλύπτοντας κάθε ελεύθερο εκατοστό αυτού του τόπου, καταλαβαίνουμε ότι μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν.
Ακόμα και τα δημοτικά πάρκινγκ, στην έλλειψη των οποίων αναφερόμαστε όλοι, έχουν κάποιο κόστος (δημιουργίας, συντήρησης, φύλαξης) και αυτό το κόστος το πληρώνουμε πάλι εμείς είτε μέσω των τελών είτε με αντίτιμο όπως στης πλατείας αγοράς. Αντίτιμο που αυτή την στιγμή σε κάποια ιδιωτικά (ξεκινάει από 2 € για όλη την ημέρα) είναι ίδιο ή και μικρότερο του δημοτικού οπότε δεν καταλαβαίνουμε προς τι η φασαρία με τους ιδιώτες.
Δεν μπορούμε να βρίσκουμε συνεχώς ως δικαιολογία την έλλειψη δημοτικών πάρκινγκ είτε για να παρκάρουμε παράνομα ή γιατί δεν θέλουμε πεζόδρομους!
Αν το Ναύπλιο δεν είχε κάνει πεζοδρομήσεις και δεν είχε διατηρήσει κτίρια (που εμείς κατεδαφίσαμε) δεν θα το υπολόγιζε κανείς περισσότερο από το Λουτράκι (η Χαλκίδα γεωγραφικά έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον).
Αν η Ύδρα και οι Σπέτσες επέτρεπαν την κίνηση οχημάτων δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα. Το ίδιο για το Τολέδο στην Ισπανία, μία μεσαιωνική πόλη κάστρο που έχει κριθεί διατηρητέα από την UNESCO προσελκύωντας εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες ετησίως, αλλά και για πόσα άλλα μέρη.
Ας αποφασίσουμε ότι σε μία πυκνοκατοικημένη, περιορισμένη σε έκταση και με τεράστια ιστορία πόλη σαν την Χαλκίδα δεν γίνεται να κυκλοφορούμε εντός του κέντρου με το αυτοκίνητο.
Και η παραλία (Λ. Βουδούρη) της Χαλκίδας θα μπορούσε να φιλοξενεί αυτοκίνητα ή να επιτρέπει την στάθμευση, κάτι που μάλιστα θα έδινε ανάσα στο συγκεκριμένο θέμα στο κέντρο. Η παραλία της Χαλκίδας όμως δεν θα ήταν η ίδια με τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα σε όλο το μήκος της.
Ο δεύτερος λόγος αντίδρασης στους πεζόδρομους και πιο κοντά στην πραγματικότητα είναι το κυκλοφοριακό.
Η κατάσταση είναι επιβαρυμένη ήδη και το χωροταξικό της πόλης δεν αλλάζει, τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα. Οπότε αυτό που μένει είναι να βελτιωθούν τα υπόλοιπα.
Ευσυνειδησία από τους πολίτες, αυστηρότερη αστυνόμευση και εφαρμογή των νόμων, λογικές τιμές υπηρεσιών στάθμευσης, καλύτερη λειτουργία συγκοινωνίας, διευκόλυνση δικύκλων (ποδήλατα και μηχανές). Σε αυτά πρέπει να εστιάσουμε και βέβαια οι όποιες αλλαγές στο κυκλοφοριακό και την χρήση των οδών μόνο μετά από επιστημονικές και ανεξάρτητες μελέτες.
Ας συνυπολογίσουμε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα στο κυκλοφοριακό της Χαλκίδας το δημιουργούν κάποιοι συμπολίτες μας και η αδιαφορία της Τροχαίας, του Λιμενικού και του Δήμου Χαλκιδέων.
Δύο είναι οι κύριες αρτηρίες που εντοπίζονται τα μεγαλύτερα προβλήματα και καθυστερήσεις στην Χαλκίδα. Η Μιαούλη (Προσκοπείο) – Φαρμακίδου και η Νεοφύτου – Χαϊνά.
Στην κάθοδο της Μιαούλη και την συνέχεια της στη Φαρμακίδου για όσους θέλουν να κινηθούν προς Ελ. Βενιζέλου, παλιά γέφυρα ή Σχολή Πεζικού.
Ενώ στη Νεοφύτου και στην άνοδο της Χαϊνά για όσους θέλουν να κινηθούν προς το Δημοτικό Στάδιο ή προς Νέα Αρτάκη και Βόρεια Εύβοια.
Και στους δύο δρόμους της Χαλκίδας το μεγαλύτερο πρόβλημα το προκαλεί η παράνομη στάθμευση. Στον παραλιακό δρόμο προβλέπονται δύο λωρίδες κυκλοφορίες ώστε να μπορούν όσοι θέλουν να στρίψουν αριστερά στην Ελ. Βενιζέλου ή να συνεχίσουν προς Σχολή Πεζικού να συνεχίσουν την πορεία τους χωρίς να επηρεάζονται από όσους κατευθύνονται προς την συρταρωτή γέφυρα του Ευρίπου.
Όχι μόνο υπάρχουν μόνιμα παρκαρισμένα αυτοκίνητα σε όλο το μήκος της Φαρμακίδου αφήνοντας μία λωρίδα κυκλοφορίας, αρκετοί συμπολίτες μας διπλοπαρκάρουν για να κάνουν τα ψώνια τους, να πάρουν τον καφέ τους ή οτιδήποτε άλλο, εμποδίζοντας εντελώς τα μεγάλα οχήματα (Λεωφορεία , Φορτηγά) ή αφήνοντας ελάχιστο χώρο για τα ΙΧ.
Η ίδια εικόνα και στην Χαϊνά που ειδικά τα Σάββατα με την παρακείμενη Λαϊκή Αγορά την διασχίζεις πιο γρήγορα με τα πόδια από ότι με αυτοκίνητο.
Δεν μας φταίνε οι πεζόδρομοι αλλά το ξερό μας το κεφάλι.
Δεν είμαστε υπέρ ή κατά του συγκεκριμένου πεζόδρομου (της Αβάντων). Όπως τόνισαν αρκετοί φίλοι αυτά γίνονται με μελέτες και όχι με κουβέντα καφενείου. Ούτε υπάρχει μία φασόν απάντηση για όλους τους πεζόδρομους, όμως είμαστε σίγουροι ότι προηγείται ο άνθρωπος από τα οχήματα, και αυτό δεν σηκώνει διαβούλευση.
εκ της Διευθύνσεως
Eviaportal.gr
Ακολουθείστε μας στο Google News