Μερικές φορές, είναι καλή ιδέα να στέκεσαι και να ρωτάς πως φτάσαμε εδώ που είμαστε. Στις 22 Νοεμβρίου του 2010, η Ιρλανδία αποδέχτηκε δανεισμό, μέσω ενός πακέτου διάσωσης από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Η απόφαση πάρθηκε μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην ιρλανδική κυβέρνηση, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Ωστόσο, ένα χρόνο μετά τη διάσωση, κύριες παρανοήσεις παραμένουν σχετικά με το τι συνέβη στο Δουβλίνο, κατά τη διάρκεια των εβδομάδων του φθινοπώρου του 2010. Γιατί το πακέτο διάσωσης αποφασίστηκε τότε και όχι νωρίτερα, όπως πολλοί είκαζαν; Ποιος ήταν ο πραγματικά υπεύθυνος για τη λήψη της τελικής απόφασης; Και, το πιο σημαντικό, χρειαζόταν η Ιρλανδία ένα πρόγραμμα διάσωσης;

Ανάμεσα στο 1995 και το 2006, η ιρλανδική οικονομία εκτοξεύτηκε, τροφοδοτούμενη κυρίως από φτηνά κεφάλαια, προερχόμενα από την διατραπεζική αγορά. Την ίδια περίοδο, παρατηρήθηκε μία εισροή νέων φορέων στον τραπεζικό τομέα, με λιγότερο περιοριστικές πολιτικές για την άντληση δανείων. Ο νέος ανταγωνισμός και η μεγαλύτερη ευελιξία των τραπεζών έγιναν ευρύτερα αποδεχτές, εκείνη τη στιγμή.

Έπειτα, ακολουθώντας την πιστωτική κρίση και την κατάρρευση της Lehman, οι πιστώσεις σχεδόν εξαφανίστηκαν. Τα κατασκευαστικά έργα εγκαταλείφθηκαν, οι πωλήσεις ακινήτων κατέρρευσαν, οι τιμές έπεσαν πολύ χαμηλά, μεγάλοι κατασκευαστές απέτυχαν και δεκάδες χιλιάδες οικοδόμοι έχασαν τις δουλειές τους. Τα φορολογικά έσοδα έπεσαν κάτω από τον πάτο.

Το ιρλανδικό σύστημα άρχισε να εμφανίζει σοβαρά σημάδια δυσκολίας, για να χρηματοδοτεί τις καθημερινές δραστηριότητες. Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού του 2008, o πανικός είχε κάνει την εμφάνιση του. Αντιμέτωπο με την προοπτική της κατάρρευσης των τραπεζών, το Δουβλίνο κινήθηκε προς την εγγύηση τους, στα μέσα Σεπτεμβρίου του 2008.

Καθώς ο Οκτώβριος του 2010 έκλεινε, η ιρλανδική κυβέρνηση θα μπορούσε να ήταν απόλυτα χρηματοδοτούμενη μέχρι τα μέσα του 2011. Υπήρχαν χρήματα 22 δισ. ευρώ στην Εθνική Υπηρεσία Διαχείρισης Ταμείου, και άλλα 25 δισ. ευρώ στα αποθεματικά της Εθνικής Ασφάλισης.

Τα πράγματα άλλαξαν δραματικά τον Νοέμβριο. Είναι δύσκολο να πούμε ακριβώς, γιατί αυτό συνέβη τότε που έγινε. Εμπίπτουν στο ότι, τα ελληνικά κρατικά ομόλογα έγιναν ξανά ένα καυτό θέμα. Μέχρι τον Σεπτέμβριο υπήρχαν σημαντικές πιέσεις στα αποθεματικά των ιρλανδικών τραπεζών. Οι κερδοσκοπικές επιθέσεις, αδιαμφισβήτητα, έπαιξαν ένα σημαντικό ρόλο.

Ωστόσο, κάτι περισσότερο απαίσιο συνέβη και οι ειδικοί της Ιρλανδίας έτυχε να βρίσκονται από πίσω. Στα τέλη Οκτωβρίου και στις αρχές Νοεμβρίου, άρχισε ένας γύρος έντονων, ανεπίσημων, ενημερώσεων, στις Βρυξέλλες και στη Φραγκφούρτη, προς τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης από τους αξιωματούχους της ΕΚΤ, που δήλωναν ότι η Ιρλανδία δεν έχει άλλη επιλογή από το να κάνει αίτηση για ένα πακέτο διάσωσης από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Αυτές οι διαρροές απόλυτα υπονόμευσαν τη θέση του Δουβλίνου, κάνοντας την δυσκολότερη. Τα νέα από τις συνεντεύξεις άρχισαν να εμφανίζονται προς τα έξω τις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου. Μέχρι το Σαββατοκύριακο της 13ης Νοεμβρίου, οι κερδοσκοπικές επιθέσεις είχαν χτυπήσει κόκκινο.

Αυτοί αποδείχτηκαν λάθος. Με τις πράξεις τους έβαλαν ταφόπλακα. Τώρα, οι τεχνοκράτες έχουν εξουσιοδοτήσει τους εαυτούς τους με εξουσίες, οι οποίες πρέπει να ασκούνται μόνο από δημοκρατικά εκλεγμένους αξιωματούχους. Όπως δείχνουν οι, ανεπίσημες, ενημερώσεις του 2010, οι αξιωματούχοι της ΕΚΤ ήταν ύποπτοι. Ήταν νευρικοί. Πίστευαν ότι η σήψη θα σταματούσε εάν πέταγαν την Ιρλανδία στους λύκους.

Ακόμη χειρότερο, φαίνεται ότι οι αγορές υπαγορεύουν τα πολιτικά γεγονότα. Οι αγορές δεν στηρίζουν ακόμη και όταν υπάρχουν ισχυρισμοί ότι έχουμε ξυρίσει το κεφάλι της Ιρλανδίας. Το κυνήγι της κεφαλής δεν έχει τελειώσει.

Ο κ. Dick Roche ήταν πρώην υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Ιρλανδίας (2002 – 2004).

dailynews24.gr