Την είδα την απόγνωση εγώ. Την είδα το πρωί.. Να ξεπροβάλει από το μάτι – …μόλις είχε αρχίσει ολίγον τι να γυαλίζει κιόλας – της δόλιας μάνας. Της δόλιας μάνας, Ελληνίδας νοικοκυράς, που με την κουτάλα στο χέρι πάνω από την κατσαρόλα, να βράζει το ρεβίθι και να αφουγκράζεται με περισσή προσοχή και υπομονετικότητα, τολμώ να πω, τον κύρη της να διαβάζει, με κόμπους στο λαιμό από συγκίνηση θαρρώ(!), τα λόγια τα τελευταία που μοιράστηκε με τον Ελληνικό λαό ο Γιωργάκης.
«Πονάω, θλίβομαι, θέλω να βοηθήσω για έναν καλύτερο τόπο, ένα καλύτερο αύριο, αλλά δε μπορώ» είπε ο Πρωθυπουργός.
Και η Δόλια Μάνα λύγισε… ράγισε η καρδιά της… «Πώς να αισθάνεται άραγε η δική του η μανούλα;; που βλέπει το γιό της …. Τον κανακάρη της… τόσα δεινά στις πλάτες του να σηκώνει, να μην τα καταφέρνει και πάλι να μην εγκαταλείπει;;;»
Αχ! Τη συμπονάει τη Μάργκαρετ, η Δόλια Ελληνίδα Μάνα, καθότι και η ίδια το δικό της Γολγοθά τον ζει, με το δικό της το παιδί και μπορεί να την κατανοήσει και να την αισθανθεί.
Είναι το δράμα της μεγάλο, και η απόγνωση φουντώνει μέσα της. Πού να πάει; πού να τρέξει; Αυτή πού να την κάνει την κατάληψή της; Διότι, σου λέει, και την «τρώει» η αναρώτηση… Οι δικαστικοί καταλαμβάνουν τα δικαστήρια, η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ τα εκδοτήρια της επιχείρησης…. Αυτή… η Δόλια Ελληνίδα Μάνα που να την κάνει την κατάληψή της; Πού να την διατρανώσει την αγανάκτησή της;;;
Και από την άλλη με την Τρόικα πάνω από το κεφάλι της και τις επιβαρύνσεις τις οικονομικές που έρχονται με το νέο έτος, πέφτει σε δίλλημα… «Να τρέξω στους δρόμους να φωνάξω που ούτε ρεβίθι δε θα έχω στο τσουκάλι να βάλω ή να πιάσω τη βελόνα να πλέκω κανά προικιό για το ανύπαντρο παιδί μου;;»
Καθότι η Δόλια Ελληνίδα Μάνα… βλέπει μπροστά… και το πισωγύρισμα στα έτη τα παλιά, το διακρίνει.. Με τέτοια οικονομική κατάντια της χώρας, για να παντρέψει το παιδί της, τη μονάκριβη την κόρη της, θα πρέπει να της έχει προίκα. Πού θα βρεθεί γαμπρός που θα παίρνει 3 και 60, να αναλάβει συζυγικά βάρη;; Όλοι θα κοιτάξουν να λύσουν το πρόβλημά τους το οικονομικό με κανά γάμο καλό…
Γράμμα θέλει να στείλει στη Μάργκαρετ… γράμμα συμπαράστασης και να της πει «Μάνα, κουράγιο… Κουράγιο…» και φιλικά μια συμβουλή να της δώσει για τον κανακάρη της… να το ξανασκεφτεί το παιδί… τόσο απόλυτος να μην είναι…. Εφόσον θλίβεται και θρηνεί ο Γιωργάκης, δε χρειάζεται να επιμένει… Ας εγκαταλείψει… ουδείς θα τον παρεξηγήσει…
Μέσα σε τόσες σκέψεις χάνεται το μυαλό της Δόλιας Μάνας και της κολλάει και το ρεβίθι στην κατσαρόλα… Πάλι καμένο θα το γευτεί ο κύρης της το φαγητό.
Αλλά μπροστά στο «κάψιμο» που έκανε ο Θωμάς στο Ζεμπίλη στην ΠΕΔ, αυτό δεν είναι τίποτα. Το καψιματάκι στον ουρανίσκο από το ρεβίθι περνάει, το καψιματάκι από το χαμένο θώκο του Ζεμπίλη δεν περνάει…. (επίκαιρο γαρ το επεισόδιο μεταξύ των τοπικών αρχόντων μας!) Μαχαίρια έβγαλαν και αυτοί… τα ακονίζουν και έπεται συνέχεια.
Μόνο, μη βγάλει η Δόλια Μάνα, η Ελληνίδα Νοικοκυρά τα μαχαίρια και βγει στους δρόμους παγανιά, γιατί τότε κανένας δε θα σωθεί που στο δρόμο ζωής του παιδιού της, εμπόδιο θα μπει!!!!
Υ.Γ. Με Δόλια Ελληνίδα Μάνα σε απόγνωση, ποτέ σου να μην τα βάλεις…
Ναντίν
Ακολουθείστε μας στο Google News
