Την άποψη του για τις εξελίξεις που συμβαίνουν στη χώρα μας τον τελευταίο καιρό καταθέτει με επιστολή του ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Χαλκίδας Παναγιώτης Καράβας.
Ο Παναγιώτης Καράβας είναι απόφοιτος Ιστορίας με μεταπτυχιακό στην πολιτική ιστορία της χώρας μετά το 1974.
Ήμουν πρωτοετής φοιτητής σε μάθημα μεταπολεμικής ιστορίας, όταν ο καθηγητής μας μοίρασε την πρώτη μέρα ένα χαρτί με το παρακάτω προς συμπλήρωση ερώτημα:
Ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα:
α) Τελείωσε με την συμφωνία της Βάρκιζας
β) Με την εκλογή του Γ. Παπανδρέου το 1963 και την κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου
γ) Με την μετοπολίτευση του 1974
δ) Με την εκλογή του Α. Παπανδρέου και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ
ε) Με την καταστροφή των φακέλων πολιτικών φρονημάτων το 1989
στ) Δεν τελείωσε ποτέ
Φυσικά, χωρίς δυσκολία διάλεξα το (γ), το 1974. Έπρεπε όμως να φτάσω 32 ετών και να ασχοληθώ με τα κοινά για να καταλάβω πως ουσιαστικά ο εμφύλιος δεν τελείωσε ποτέ. Η φωτιά αυτή, που δίχασε ένα ολόκληρο έθνος και το οδήγησε στην καταστροφή την στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη ανοικοδομούνταν, συνεχίζει έως και σήμερα να σιγοκαίει. Άλλοτε φουντώνει, άλλοτε κοπάζει. Και φυσικά δεν έχει σχέση αυτό άμεσα με την ρητορική του πολιτικού κόσμου περί Δεξιάς ή Αριστεράς. Αυτή η παρωχημένη λογική βρίσκει απήχηση – ευτυχώς – μόνο στα αφτιά των άνω των 50 ετών συμπολιτών μας. Η έννοια του εμφυλίου πολέμου, λοιπόν, διαρκώς καλλιεργείται υπό την μορφή του καθημερινού διχασμού ενός έθνους. Από την μία οι “βολεμένοι” και από την άλλη “τα θύματα”. Από την μία “οι έχοντες” και από την άλλη οι “μη έχοντες”. Από την μία “οι διεφθαρμένοι” και από την άλλη “οι αδιάφθοροι”. Ενώ όλα αυτά συμβαίνουν γύρω-γύρω, στην μέση ένας νέος και άπειρος πρωθυπουργός που βάλλεται από παντού, όχι αδίκως. Ωστόσο, αν κάποιοι πιστεύουν πως ο κ. Πρωθυπουργός είναι μια άλλη εκδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου, που έταξε αλλά τα “τούμπαρε”, κάνουν τραγικό λάθος. Η μόνη εκδοχή πολιτικού που μπορεί να συγκριθεί μαζί του πλέον, μετά από όσα έχουν συμβεί, είναι αυτή του Γεωργίου Παπανδρέου. Όχι του Γεωργίου Παπανδρέου του 1963 και της Ένωσης Κέντρου, αλλά του Γεωργίου Παπανδρέου του 1944-1945, αυτού της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας. Αν δεν το έχει καταλάβει ακόμα ο πολιτικός κόσμος και ο εταίρος του Πρωθυπουργού, κ. Καμμένος, τότε ο εμφύλιος θα φουντώσει και το ραντεβού – όντως – θα είναι στα “Γουναράδικα” για πολλούς από εμάς, αφού έρχονται “διώξεις” προς πάσα κατεύθυνση και με ιδιαίτερο μένος. Αν το έχει καταλάβει, όμως, μπορεί ο κ. Πρωθυπουργός να ορθώσει ανάστημα, να γίνει ένας άλλος Γεώργιος Παπανδρέου, και να σταματήσει τον β΄ γύρο των διώξεων που έρχεται αυτή τη φορά από τα αριστερά, μετά από μισό αιώνα.
Ένα πάντως είναι το σίγουρο: Ο εμφύλιος ποτέ δεν τελείωσε.
Ακολουθείστε μας στο Google News
