Την άποψη του για την κατάσταση που επικρατεί στους εργασιακούς χώρους καταθέτει μέσω επιστολής του ο Ηλεκτρονικός Μηχανικός και Γενικός Γραμματέας των εργαζόμενων μετάλλου Ν. Ευβοίας Μιχάλης Σπανός.

Είχα την τύχη αλλά ταυτόχρονα και την ατυχία να εργαστώ σαν ελεύθερος επαγγελματίας και σαν βιομηχανικός εργάτης. Το πρώτο μου έδωσε την ευκαιρία να δω την εργασία μέσα από ένα συνολικό πλαίσιο σε αντίθεση με το δεύτερο που σκοπό έχει να πλήξη την Αξία του ίδιου του άνθρωπου.

Ο εργαζόμενος βάλλεται από παντού, τόσο από τους κυβερνήσεις, όσο και από τις εργοδοσίες, θα συνεχίζει να υποτροπιάζει παλεύοντας με τον φόβο του , ανέχονταν την μιζέρια του και εντελή την ταπείνωση του ίδιου του εαυτού του. Ζει με την ψευδαίσθηση ότι κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο γιαυτόν , άλλα πως θα γίνει αυτό αν ο ίδιος δεν συνειδητοποίηση την δύναμη μέσα από την αξία του;

Η λέξη Αξία είναι πολλή σημαντική για τον κάθε εργαζόμενο, γιατί πιστεύω ότι αν την κατανόηση επαρκώς, θα άντληση από μέσα του, το αίσθημα της δικαιοφροσύνης, παλεύοντας έτσι να εξοντώσει την αδικία που το σύστημα του έχει επιβάλει.

Αλλά για να δώσουμε μία ουσιαστική λύση στο πρόβλημα θα πρέπει να το προσεγγίσουμε συνολικά και όχι μεμονωμένα, μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτάσουμε στην ρίζα του «κακού», αλλιώς δεν θα μπορέσουμε να βρούμε ούτε διέξοδο ούτε λύση.

Η εργασία δεν είναι κάτι ξεκομμένο από την κοινωνία, είναι μέρος της, όλα είναι έτσι δομημένα ώστε να εξυπηρετούν την συντήρηση και τον έλεγχο αυτών που ασκούν πάντα την εξουσία, πρόκειται (όπως θα δούμε) για ένα καθαρά αντιδημοκρατικό σύστημα.

Όλες οι εξουσίες είναι δομημένες κατά περίεργο τρόπο, πανομοιότυπα, ιεραρχικά ίδιες, αυτό εκ πρώτης όψεως μπορεί να μας φαίνετε ορθολογικά σωστό άπλα γιατί έτσι μας το έχουν επιβάλει στο μυαλό μας, ότι αυτό είναι το σωστό, άλλα όπως θα αναλύσουμε στην συνεχεία, κύριο σκοπό έχει να ελέγχει της «μάζες» των ανθρώπων από εξεγέρσεις, άρα φοβούνται για την κατάλυση της εξουσίας τους.

Η εκκλησία πρώτη από όλες (εξού και η ονομασία, ιεραρχία) έχει την αυστηρότερη δομή στην ιεραρχία (εφ ορού ζωής) αποξενώνει τους πιστούς προς της ανώτερες βαθμίδες των ιερωμένων με αποτέλεσμα να τους προκαλεί φόβο και Δέος.

Προσπαθεί να κατευθύνει το πλήθος μέσα από τον φόβο και όχι μέσα από τα ηθικά διδάγματα που προστάζει ο Θεϊκός Λόγος. Τυχόν άρνηση των απόψεων της Εκκλησιάς σε αποκαλεί άπιστο , άθεο με συνέπεια την Θεία τιμωρία , αλλά εγώ ξέρω ότι ο Θεός δεν μπορεί να τιμωρεί μόνο να συγχωρεί, αλλιώς δεν θα ήταν Θεός αλλά κάτι άλλο. Με αυτόν το τρόπο επιβάλει έναν τρόμο προς τους πιστούς να ακολούθου κατά γράμμα τις αποφάσεις τους χωρίς έλεγχο και άποψη.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα πολίτικα κόμματα βεβαία με πολύ καλύτερες δημοκρατικές διαδικασίες εφόσον λογοδοτούν και εκλέγονται από τον λαό τους, αλλά και εδώ επιβάλλουν στα στελέχη τους να ακολουθούν τις γραμμές του κόμματος αλλιώς θα διαγραφτούν από την ιεραρχία του κόμματος άρα και από την εξουσία την οποία κατέχουν μέσα σε αυτά. Έτσι παροιμία λειτουργούν και οι Δήμοι και οι κυβερνήσεις όλα μέσα σε μια ιεραρχική δομή , θα μας φαίνονταν αδιανόητο να είναι κάπως αλλιώς, εφόσον ξέρουμε ότι έτσι είναι στην δημοκρατία, είναι όμως αυτή δημοκρατία;

Από εδώ ξεκινάει το μεγάλο λάθος μας, δημοκρατία δεν είναι να μην ακούγετε η γνώμη σου, δημοκρατία δεν είναι να σου επιβάλουν μέτρα που δεν μπορεί να τα αποδεχτείς , δημοκρατία δεν είναι το «κουκούλωμα» των διαφθαρμένων στο δημόσιο βίο . Ναι να ψηφίζουμε αντιπρόσωπους κάθε τέσσερα χρόνια για να μας εκπροσωπούν για να παρίστανται στα συμβούλια , για να αφουγκράζονται της ανάγκες της κοινωνίας , να ασκούν έλεγχο στην δημοσιά ζωή του τόπου ,να θέτουν προτεινόμενες λύσεις στα προβλήματα που προκύπτουν , αλλά όταν πρόκειται για την ψήφιση των νόμων που αφορούν τον λαό είναι δουλειά του λαού να αποφασίζει το τη θέλει. Αυτό θα φέρει ποιο κοντά το λαό με τους νόμους άρα και με την εξουσία , και οι νομοί θα είναι πιο αποδεχτεί και καθολικοί από όλους.

Άρα σίγα-σιγά αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι η ιεράρχηση της εξουσίας είναι σκόπιμη και αναγκαία για να διατηρηθούν οι ισχυρές πολίτικο-οικονομικές δυνάμεις στην εξουσία , ασχέτως αν αυτό είναι αντί-δημοκρατικό και αντί-παραγωγικό έως προς τις μεθοδεύσεις τους. Η φράση «ο φόβος φυλάει τα έρμαια» την ξέρει καλά το σύστημα, ο φόβος για οποιαδήποτε συλλογικότητα στην παραγωγική βαθμίδα θα προκαλούσε ανατροπή της εξουσίας για τον λόγο αυτόν κατακερμάτισαν τους ανθρώπους σε τάξεις , οι συγκρούσεις των τάξεων είναι διαμάχες ανθρώπων ενάντιων ανθρώπων , με μόνο όφελος να βγει η εξουσία αλώβητη.

Μα τη σχέση έχουν όλα τα παραπάνω με τον καταμερισμό της εργασίας;

Αν καταλάβουμε τα παραπάνω τότε μπορούμε πολύ εύκολα να κατανοήσουμε και την ανάγκη για τον καταμερισμό της εργασίας, εφόσον απορρέει από την ίδια φιλοσοφία, είναι η ανάγκη για την επικράτηση της εξουσίας.

Η βιομηχανική επανάσταση έκτος από όλα τα δυσμενείς αποτελέσματα που έφερε στο παγκόσμιο γίνεσθε , γιγαντώθηκε χρησιμοποιώντας ευλαβικά την ιεραρχική δομή στους τόπους εργασίας, διότι οι αστική τάξη ήταν συγκριτικά πολλοί λιγότεροι από την εργατική τάξη αυτό όμως τους προκαλούσε φόβο για της περιούσιες τους , ο καταμερισμός της εργασίας ήταν γι’αυτούς η λύση.

Ο καταμερισμός της εργασίας δεν έχει σαν κίνητρο την αύξηση της παραγωγικότητας όπως πολλοί σοφίζονται άλλα αντιθέτως, όπως θα εξηγήσουμε, είναι και αντί-παραγωγικός.

Πραγματικός σκοπός του είναι να ρομποτικοποίηση την εργατική τάξη κυρίως στην σκέψη τους , να τους εκφυλίσει στην νόηση τους ότι είναι ανάξιοι για οτιδήποτε άλλο έκτος από αυτό που κάνουν, με οποία αντίδραση του εργαζομένου εμμέσως να τον εκφοβίζει ότι υπάρχουν πολλοί για να κάνουν την ίδια δουλειά, ο εργαζόμενος απροστάτευτος από το έκαστον πολίτικο σύστημα σκύβει ταπεινωτικά το κεφάλι.

Ο καταμερισμός της εργασίας είναι αντί-παραγωγικός διότι θέλει των εργαζόμενο με την ιδιότητα σκλάβου , μια συγκεκριμένη εργασία ξένη προς αυτόν ,εφόσον δεν έχει καμία πρόσβαση στην συνολική εικόνα, αμέτοχος στην λήψη των αποφάσεων που αφορούν την εργασία του , όλα τα παραπάνω και πολλά αλλά τον αναγκάζουν να του φαίνονται ανιαρά και άσκοπα ,εργάζεται νοσηρά μηχανικά ως το τέλος της βάρδιας του . Ξέρει ότι η αξία του δεν προσμετρείται ούτε στην ιεράρχηση ούτε την ανταμοιβή του, αυτά όλα είναι πλεονεκτήματα των γνωστών «κολλητών» του εργοδότη.

Οι μεγάλες διακύμανσης των μισθών μεταξύ των εργαζομένων είναι αυτές που επιφέρουν εσωτερικές διατριβές ,αν οι μισθοί ήταν ίδιοι σε όλους τότε θα υπήρχε ισορροπία και εσωτερική δικαιοσύνη , το σύστημα από μόνο του θα αυτό-διαχειρίζονταν.

Γιατί δηλαδή ο μηχανικός να αμείβετε καλυτέρα από ένα εργάτη?

Η δικαιολογία είναι ότι «αν είναι έτσι θα γίνω και εγώ εργάτης» άλλα εγώ δεν ξέρω κανέναν μηχανικό να θέλει να γίνει εργάτης. Γιατί ένας εργάτης σε βαριά εργασία να μην αμείβετε καλυτέρα από έναν μηχανικό , οι σωματικές επιπτώσεις δεν έχουν καμία αξία;

Η αποστολή μας δεν είναι να καταγράψουμε μια ύπαρχων δυσμενείς κατάσταση άλλα να μπορέσουμε να την αλλάξουμε, αυτό είναι δύσκολο αν δεν το πιστέψουμε , άλλα είναι εύκολο αν το αποκωδικοποιήσουμε με γνώμονα το κοινωνικό συμφέρων.

Άρα χρειαζόμαστε μια ολοκληρωμένη πολιτική βούληση που να μηδενίζει της ιεραρχίες στην κοινωνία και ταυτόχρονα και στις επιχειρήσεις .

Όταν θα πάψουν πλέον να μας κρίνουν με βάση τα εισοδήματα μας άλλα θα κρινόμαστε από την δημιουργικότητα μας , από την καινοτομία στην εργασία μας , την ανάπτυξη της σκέψης μας , την προσφορά μας στον πολιτισμό και στην ανθρωπότητα …. Τότε σίγουρα κάτι θα έχει αλλάξει προς το καλύτερο !!!

«Ας μην ξεχνάμε ότι όλες οι μεγάλες ριζικές αλλαγές στην ανθρωπότητα έγιναν απότομα, αρκεί και εμείς να πιστέψουμε ….το τι θέλουμε »

Με εκτίμηση !!!

Σπανός Μιχάλης

Γ.Γ εργαζόμενών μετάλλου Ν. Ευβοίας.

Ακολουθείστε μας στο Google News