Ο Σπύρος Παπαδάς, φοιτητής νομικής στο τέταρτο έτος, μας έχει συνηθίσει στην κριτική του ματιά, ιδιαίτερα κοφτερή, πάνω στα πολιτικά γεγονότα και εξελίξεις. Δε θα μπορούσε να αφήσει ασχολίαστη τη συγκρότηση και σύνθεση της μεταβατικής κυβέρνησης και τις κινήσεις του Γ.Παπανδρέου, που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο.
Απ’το 2004 που πήρε το χρίσμα απ’τον Κώστα Σημίτη ακούω να αναφέρονται στον Παπανδρέου ώς “Γιωργάκη“. Μάλιστα πολλοί αναφέρονται στο πρόσωπο του πρωθυπουργού με σαφή απαξίωση για την εξυπνάδα του και με μαγκίτσες του στίλ “δεν ξέρει να κάνει ποδήλατο”, “ας πάει να κάνει κανό” και άλλα τέτοια. Όπως πιθανόν να έχετε καταλάβει, εγώ δε συμφωνώ μαζί του, ούτε με την πολιτική του, ούτε και με τις μεθόδους εφαρμογής της.
Αλλά ποτέ δεν πίστεψα οτι είναι χαζός. Και αυτό αποδεικνύεται απο τα εξής:
1. Ανάληψη ηγεσίας απο Σημίτη:
Ενώ θα μπορούσε απλώς να αναλάβει το χρίσμα, επέλεξε να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ σε μια ανοιχτή διαδικασία, με μόνο υποψήφιο …τον εαυτό του, και έτσι κατάφερε να εκλεγεί πανηγυρικά με 1000000 περίπου ψηφίσαντες. Έτσι έδωσε μια νότα αξιοπιστίας στον εαυτό του, χωρίς να έχει κάτι να χάσει….
2. Εσωκομματική κόντρα με Βενιζέλο μέρος πρώτο:
Μετα την “καυτή ήττα” του 2007 , και την ανακοίνωση της υποψηφιότητας Βενιζέλου, ήρθε μια σειρά πανέξυπνων κινήσεων απο την πλευρά του. Δηλαδή: Είδε τη βουλιμία του Βενιζέλου να αναλάβει την ηγεσία, και πόνταρε στην αλαζονεία του. Έτσι λοιπόν ο μεσσίας Βενιζέλος στα μάτια του κόσμου εκτέθηκε με την αλαζονική ρητορική του με τοποθετήσεις του τύπου “εγώ ώς ο επόμενος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ” και άλλα τέτοια. Είδε δηλαδή πως ο αντίπαλος μπορούσε να αυτοκαταστραφεί, και παίζοντας ταυτόχρονα τον ενωτικό και συσπειρωτικό Παπανδρέου που δεν ξεκατινιάζεται, κέρδισε πανηγυρικά.
3. Υπόθεση Σημίτη και Βερελή
Προεκλογικά υπήρξαν συζητήσεις με τον πρώην πρωθυπουργό, για να είναι υποψήφιος στον Πειραιά. Ο Σημίτης ήθελε το Επικρατείας, ο Παπανδρέου αρνήθηκε, και το θέμα έληξε εκεί. Μαζί με το Σημίτη “έφαγε” και το Βερελή, με μία κίνηση χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Κατάφερε δηλαδή να εξαφανίσει έναν πρώην πρωθυπουργό απ’τα ψηφοδέλτια του κόμματος, και έναν πρώην υπουργό, εντελώς αναίμακτα.
4. Εσωκομματική κόντρα με Βενιζέλο μέρος δεύτερο:
Σχηματισμός πρώτης κυβέρνησης. Σε κάθε υπουργείο ο Παπανδρέου έθεσε σαν κύριο Υπουργό συνήθως κάποιον δικό του, και σαν υφυπουργούς κάποιους του Βενιζέλου. Στα πρωτοπαλικαρα του Βενιζέλου, και στον ίδιο, έδωσε Υπουργεία, πλάι τους όμως έβαλε ανθρώπους της απολύτου εμπιστοσύνης του. Έτσι μπόρεσε να αποφύγει εσωκομματικές κόντρες και τριβές, ενώ μπόρεσε να πάρει με το μέρος του και κάποιους Βενιζελικούς. Καίριο χτύπημα όσον αφορα τη διαδοχή, ήταν και ο χειρισμός του Λοβέρδου. Τον τοποθέτησε σε υπουργεία με μεγάλη τριβή (Υπουργείο Εργασίας), οπου πλήττονταν το όποιο φιλεργατικό προφίλ που είχε ο Ανδρέας Λοβέρδος, καθιστώντας τον στην συνείδηση του κόσμου ώς “παιδί του μνημονίου.”
5. Μνημόνια
Το “κοινοβουλετικό πραξικόπημα”, όπως χαρακτηρίστηκε απ΄τα κόμματα της Αριστεράς, που εφήρμοσε, με την υπογραφή των διεθνών συμβάσεων απευθείας απ’τον Παπακωνσταντίνου, και την διακοσμητική συζήτηση έπειτα στο κοινοβούλιο, γλίτωσε τις όποιες απώλειες, και τις όποιες τροποποιήσεις, αφου οι βουλευτές έρχονταν να γνωμοδοτήσουν προ τετελεσμένου γεγονότος.
6.Αγανακτισμένοι
Σε μια πρωτοφανή για την μορφή και την έκταση της, για τα ελληνικά δεδομένα αντίδραση, ο χειρισμός του Παπανδρέου, ήταν ομολογουμένως ευφυής. Αυτή η αντίδραση ( που απο πολλούς θεωρείται χειραγωγημένη και κατευθυνόμενη), περιορίστηκε σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια για την αμεσοδημοκρατία, με κάτι λαικές συνελεύσεις, στις οποίες δεν υπήρχε καμία συνοχή στις τοποθετήσεις, με τον ουσιαστικό διάλογο και τις γόνιμες τοποθετήσεις να υπάρχουν με το σταγονόμετρο. Αντί λοιπόν να τις καταστείλει βίαια, τις άφησε να εκτεθούν. Δηλαδή, αφού είδε οτι δεν υπήρχε σαφές αίτημα ή σαφές ιδεολογικό υπόβαθρο που να συσπειρώσει τον κόσμο εναντίον του, αφού είδε την ελλιπή οργάνωση και τον χαβαλετζίδικο χαρακτήρα που είχαν οι συγκεντρώσεις ειδικά στις μικρές πόλεις, τους άφησε να εκτεθούν. Έτσι μετα τίς μεγαλειώδεις πορείες που έκαναν, χωρίς να πετύχουν κάτι, “ξεθύμανε” η αγανάκτιση με αυτούς τους εκφραστές και διαλύθηκε. Όμως σημαντικό είναι να εξετάσουμε μια πολιτική επιτυχία που είχαν οι αγανακτισμένοι. Στις μέρες της μεγάλης οργής, οπου το κίνημα είχε παλμό και ήταν μαζικότατο, ήταν έκδηλο πως θα έπεφτε η κυβέρνηση. Αντ’αυτού όμως, ο Παπανδρέου με έναν ταχύτατο ελιγμό, έκανε ανασχηματισμό και τοποθέτησε ένα πρόσωπο μεγάλης αποδοχής, σε ένα υπουργείο καίριας σημασίας. Και αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα στους Αγανακτισμένους.
Όμως αυτό έχει και άλλη σημασία που θα εξετάσουμε παρακάτω.
7. Εσωκομματική κόντρα με Βενιζέλο μέρος τρίτο:
Όταν λοιπόν ακούγονταν τα περι συγκυβέρνησης με το Σαμαρά και τα περι εκλογών, ο Παπανδρέου έδειξε ανασχηματισμό. Και στον ανασχηματισμό τοποθέτησε τον μεγαλύτερό του αντίπαλο στη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και στο Υπουργείο Οικονομικών. Ο Βενιζέλος λοιπόν καλούταν να αναλάβει το πιο νευραλγικό υπουργείο, στην πιο δύσκολη εποχή, καθώς ήταν αυτός ο μπαμπούλας που έπρεπε να επιβάλλει το μεσοπρόθεσμο. Για άλλη μια φορά άφησε το Βενιζέλο να εκτεθεί, και να δείξει πως όσο ακατάλληλος κι αν ήταν ο Παπανδρεου,πως αυτός ήταν χειρότερος.
8. Δημοψήφισμα-Ψήφος Εμπιστοσύνης-Εκλογές:
Η απόφαση για δημοψήφισμα ξάφνιασε τους πάντες. Με αυτήν του την απόφαση, ουσιαστικά θα εξασφάλιζε είτε συναίνεση στην πολιτική του, είτε μια άνετη έξοδο. Κι ο λόγος είναι πως θα μπορούσε να λέει ” Εγώ ήθελα να τους σώσω, αυτοί δεν ήθελαν να σωθούν“, και να σώσει την υστεροφημία του. Έπειτα άλλαξε αντικείμενο στο δημοψήφισμα και το έκανε Ευρώ η Δραχμή.
Μετά απο αυτό ακολούθησε μια παλλινωδία δηλώσεων καθώς στο Υπουργικό έλεγε Κυβέρνηση Εθνικής Ευθύνης και μετά εκλογές, ενώ στην Κ.Ο έλεγε Κυβέρνηση Εθνικής Ευθύνης είμαστε εμείς. Και ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης και απο την αντιπολίτευση (!).
Όταν η Βάσω Παπανδρέου εξαπέλυσε τα πυρά της, διέκοψε τη συνεδρίαση.
Όταν ο Βενιζέλος του έστειλε επιστολή για το δημοψήφισμα, την όλη συμπεριφορά του τη γύρισε μπούμερανγκ, παίζοντας το προφίλ του “υπεράνω καρέκλας“. Πραγματικά δε θα εκπλαγώ αν τον δώ να βγάζει ακόμη και τετραετία… Πάντως η ρητορική του “δεν παραιτούμαι” θυμίζει πολύ τους Μουμπάρακ και Καντάφι….. Ελπίζω να μη διαπιστώσουμε και άλλα κοινά τους στοιχεία….
Συμπέρασμα:
Όταν ένας πολιτικός έχει εφαρμόσει την πιο σκληρή λιτότητα που έχει δει ποτέ αυτή η χώρα, οταν ένας πολιτκός έχει ξεπαστρέψει όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους, έχει καταφέρει να διαλύσει τις εργασιακές σχέσεις,την Υγεία και την Παιδεία, όταν έχει στοχοποιήσει ώς διεφθαρμένους τους δημοσίους υπαλλήλους και τους συνδικαλιστές και ακόμη κυβερνάει, πώς μπορεί αυτός ο άνθρωπος να λέγεται χαζός;
Όπως λέει ο Σουν Τζού, “Κάνε τον εχθρό σου να νομίζει οτι είσαι κοντά οταν είσαι μακριά, και να νομίζει οτι είσαι μακριά οταν είσαι κοντά.”
Αυτό έκανε ο Παπανδρέου, εξασφάλισε στον εαυτό του ένα “άλλοθι” χαζομάρας, έτσι ώστε να μπορεί ανενόχλητος να εφαρμόζει την επαίσχυντη πολιτική του.Γιατί κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει ένα βλάκα….
Παρά του έξυπνους χειρισμούς του, δεν ξέρω κατα πόσο θα καταφέρει να σώσει τον εαυτό του και τους περι αυτόν απ’την οργή του λαού, δεν ξέρω κατα πόσο θα καταφέρει να πείσει οποιονδήποτε για αυτήν την απίστευτη ανακολουθία και τον τυχοδιωκτισμό που χαρακτηρίζει την κυβερνητική του δραστηριότητα.
Είναι ικανός, αλλα δυστυχώς, όχι για το καλό της πατρίδας.
Είναι έξυπνος, αλλά μόνο για το παιχνίδι της εξουσίας.
Μακάρι να ήταν ένας αμερικανοτραφής χαζούλιακας που κάνει ποδήλατο και κανό.¨Ομως πρόκειται για έναν πολιτικό που εξόντωσε αριστοτεχνικά τους πολιτικούς του αντιπάλους, και αναλογικά με τις καταστάσεις που αντιμετώπισε βγήκε “λάδι”. Δυστυχώς όμως χειρότερο απο έναν βλάκα με θράσσος, είναι ένας υστερόβουλος και ιδιοτελής έξυπνος.
Σπύρος Παπαδάς,
Δ’Έτος Νομικής ΔΠΘ
