ΔΕ θέλω ρε να σας τα δώσω… όσα έχω τέλος πάντων… Σε σας, που τα φάγατε και τώρα τα απαιτείτε απο εμάς. Προτιμώ να τις φάω τις… έκτακτες εισφορές μου – μέσα(!), σε μια νύχτα στα μπουζούκια και μετά …. ας χρεοκοπήσουμε όλοι μαζί. Έτσι κι αλλιώς, εμείς μάθαμε να ζούμε με τα λίγα λεφτά, αλλά με περισσή ανθρωπιά και φιλότιμο…
Εγώ, …τον ήλιο μου, που αντικρίζω τούτη δω την ώρα από το σπίτι μου και οι χιλιάδες των διαδηλωτών από τους δρόμους της Αθήνας, όσα χημικά και αν ρίξετε δεν θα μας τον κρύψετε, ούτε θα μας τον θανατώσετε.
Εμείς τον ήλιο αυτό δεν τον πουλάμε, όπως εσείς «ξεπουλήσατε» αυτόν, που δημιούργησαν πριν χρόνια τα όνειρα των Ελλήνων για την αλλαγή και την ευημερία και σεις τον κάνατε δικό σας και τον μεταμορφώσατε σε αριθμούς με πολλά μηδενικά από πίσω πάνω σε μπλοκάκια επιταγών που καλύπτουν τις «ακάλυπτες» ανάγκες σας, σε τόνους τσιμέντου για τα «καλύβια» σας που μπροστά στον ογκόλιθο της λαιμαργίας σας, φαντάζουν σπιρτόκουτα και δε σας χωρούν, σε «βαρκούλες» γερμένες από τον πλούτο της αχόρταγης φιλοδοξίας και φιλαργυρίας σας.
Όσα χημικά κι αν μας ρίξετε, την όρασή μας, δε θα μας τη στερήσετε, γιατί τα μάτια μας, εμάς, είναι η ψυχή μας, είναι η πατρίδα μας, είναι το παρελθόν και το μέλλον αυτής της χώρας που λέγεται Ελλάδα, και εσείς δε μάθατε ποτέ να την προφέρετε με τα γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου, παρά μόνο με την ονομασία που της δίνουν οι ξένοι εταίροι μας, αυτοί που σας γαλούχησαν σε ένδοξους νεκροθάφτες της ιστορίας μας, του πολιτισμού μας, των παιδιών μας και τώρα είστε έτοιμοι να μας βάλετε την ταφόπλακα, για τριάντα αργύρια…
Μόνο που… για το δικό σας το λαιμό, κανένα δέντρο δε θα γύρει τον κορμό του, όταν η ώρα θα ‘ρθεί και… πλησιάζει, ο καθένας να πληρώσει για ό,τι έχει πράξει.
Ναντίν.
