Κύριο θέμα συζήτησης εδώ και μήνες η οικονομία, τις τελευταίες ημέρες ακόμα περισσότερο αφού ανακοινώθηκαν περικοπές στη μισθοδοσία των Δημοσίων υπαλλήλων. Η αλήθεια είναι ότι όλη αυτή η συζήτηση με έχει κουράσει και νοιώθω ότι την ίδια κούραση αισθάνεται και η πλειοψηφία των Ελλήνων. Η ψυχολογική αυτή κούραση αντανακλάται στην εργασία μας, στην οικογένεια μας, στις παρέες μας … στην κατανάλωση και πάλι πίσω στην οικονομία.
Να δεχτώ ότι οι κυβερνώντες δεν ήξεραν το μέγεθος του προβλήματος πριν αναλάβουν … για αυτό και οι ανέξοδες ψηφοθηρικές υποσχέσεις τους. Τώρα όμως, μετά από πέντε μήνες στην εξουσία, σίγουρα ξέρουν το μέγεθος του προβλήματος. Στο κάτω κάτω, αν δεν το ξέρουν ας πιάσουν στην τύχη μία ξένη εφημερίδα και θα ενημερωθούν από εκεί. Τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα, υπάρχουν αδικίες και ανωμαλίες στο σύστημα. Αυτές που δημιούργησαν ή και έθρεψαν αυτοί που κυβέρνησαν όλα αυτά τα χρόνια. Το ποιο σημαντικό λοιπόν είναι να διορθώσουμε τις αδικίες και ανωμαλίες του συστήματος (για αυτά θα μιλήσουμε αργότερα). Όμως ακόμα και αν όλα σχεδιαστούν τέλεια και εφαρμοστούν αυστηρά, τα αποτελέσματα θέλουν χρόνο, ο χρόνος είναι χρήμα και εμείς δεν έχουμε ούτε σεντ!
Οπότε περνάμε στο ταμειακό πρόβλημα, και εδώ τα πράγματα είναι πολύ απλά, ξοδεύουμε περισσότερα από όσα βγάζουμε. Κλασικό πρόβλημα, ίδιο με αυτό των περισσότερων Ελλήνων που καταφεύγουν στον τηλεοπτικό σωτήρα των υπερχρεωμένων, στην τηλεόραση του «Άλφα». Οι λύσεις εξίσου απλές, μαζεύεις τα δάνεια σου, πουλάς τμήμα από την περιουσία σου, περικόπτεις τις δαπάνες σου. Οι δαπάνες στην περίπτωση του κράτους, σε μεγάλο βαθμό αφορούν την μισθοδοσία του 25 % περίπου των Ελλήνων εργαζομένων, των δημοσίων υπαλλήλων δηλαδή.
Ας το δούμε από μία άλλη οπτική, στο παρελθόν πόσες και πόσες επιχειρήσεις κατέληξαν ή τις κατέληξαν ζημιογόνες, ειδικά εδώ στην Εύβοια έχουμε αρκετή εμπειρία. Δάριγκ, Λάρκο, Κεραμική, Πειραϊκή, Ιντεάλ και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Τι γινόταν σε αυτές τις περιπτώσεις; Η εταιρεία δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, μεταξύ των οποίων και η μισθοδοσία των υπαλλήλων. Η επιχείρηση μείωνε το προσωπικό ή τις ώρες απασχόλησης ή έβαζε λουκέτο. Αυτό γινόταν πάντα … αυτό θα συνεχίσει να γίνεται και στο μέλλον στον ιδιωτικό τομέα, και να πω την αλήθεια δεν θυμάμαι και πολλούς πέρα από αυτούς που έχαναν την θέση τους να τα έβαφαν μαύρα. Τώρα, αυτός που δεν έχει να πληρώσει είναι το δημόσιο … χρειάζεται να πούμε περισσότερα;
Μία τελευταία σκέψη για το όλο ζήτημα, δέχομαι ότι το Δημόσιο είναι βάρβαρο με τους υπαλλήλους του, το ωράριο κακό, οι συνθήκες εργασίας χειρότερες, οι αργίες λίγες και τα μέτρα της Κυβέρνησης έδωσαν την χαριστική βολή. Αλλάξτε δουλειά, βγείτε στην αγορά εργασίας και αναζητήστε κάτι καλύτερο, αυτό που κάνουν καθημερινά εκατοντάδες εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα όταν τους χρωστάνε μηνιάτικα και όχι όταν δεν τους πληρώνουν τις υπερωρίες. Όσοι το κάνετε, σας νοιώθω και είμαι ένας από εσάς…
Για όσους από εσάς πιστεύετε ότι δεν υπάρχει κάτι καλύτερο να αναζητήσετε … σιγά μην κλάψω…
Υ.Γ.1 γνωρίζω ότι τα όσα γράφω θα πειράξουν αυτούς που θίγονται ενώ πιθανόν να βρουν σύμφωνους κάποιους άλλους. Σε κάθε περίπτωση το ζητούμενο δεν είναι η διχόνοια, ξέρω ότι σχεδόν στο σύνολο τους, εργαζόμενοι του Δημοσίου και του Ιδιωτικού τομέα, δεν πλούτισαν ούτε πρόκειται να πλουτίσουν στο μέλλον. Αυτό που λέω είναι ότι μέχρι σήμερα όλο το βάρος έπεφτε στην μία πλευρά, τώρα πέφτει και στις δύο …
Ακολουθείστε μας στο Google News
