Ο Κώστας Δεληγιώργης σχολιάζει τη δημιουργία νέου πολιτιστικού συλλόγου, με το που ανέλαβε η νέα Δημοτική Αρχή του Δήμου Κύμης – Αλιβερίου, στο άρθρο του και κάνει λόγο για εμπαθή προσπάθεια ολοκληρωτικού ελέγχου της κοινωνικής δράσης των πολιτών του Δήμου. Το άρθρο είναι το παρακάτω:
Η βιασύνη για δημιουργία νέου πολιτιστικού συλλόγου, αμέσως μετά την ανάληψη της νέας Δημοτικής Αρχής του Δήμου Κύμης – Αλιβερίου, προσαρμοσμένου στα γεωγραφικά όρια της Διοικητικής περιφέρειας του, είναι ένα γεγονός που, για όσους διαθέτουν μνήμη, συνδυαστικά παραπέμπει στις αρχές του 2003, όταν και τότε εμφανίζεται ως νέα Διοίκηση του Δήμου Κύμης.
Να θυμίσω ότι τότε, κάτι που ξένισε σαν πρωτόγνωρο και σχολιάστηκε, ήταν η υπερβολική – θα έλεγε κανείς – προαίρεση, δημιουργίας νέων κοινωνικών φορέων, συλλόγων, σωματείων, συνεταιρισμών, ανεξάρτητα από την ανάγκη ύπαρξής τους.
Πράγματι, ιδρύονται φορείς που καλύπτουν κάποιες υφιστάμενες κοινωνικές δραστηριότητες, αλλά και φορείς …διευκόλυνσης, απλές σφραγίδες.
Παράλληλα, με ένα «μπαράζ» από όμοιες ενέργειες, επιδιώκεται με κάθε τρόπο, η άλωση ή ο έλεγχος των διοικήσεων, όλων των υφιστάμενων συλλογικών φορέων, κάθε μορφής και αντικειμένου, που δραστηριοποιούνταν στην περιφέρεια του Δήμου.
Την προσπάθεια χαρακτηρίζουν, η μεθοδευμένη, συνωμοτική μυστικότητα, μέχρι να τελεσφορήσει – κατοχυρωθεί το κάθε μόρφωμα, και αμέσως μετά η επιτηδευμένη, πομπώδης, προβολή του.
Με αυτά ως δεδομένα, δεν χωρά καμιά αμφιβολία, ότι το φαινόμενο αναπτύσσεται βάσει σχεδίου και εκφράζει την πολιτική βούληση, της συγκεκριμένης διοίκησης του Δήμου, για μια «νέα τάξη πραγμάτων». Το μένος και το εύρος, δείχνουν εμπαθή προσπάθεια, ολοκληρωτικού ελέγχου της κοινωνικής δράσης των πολιτών του Δήμου, με άλλα λόγια …ολοκληρωτισμό.
Ο ολοκληρωτισμός όμως, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί το κατάλληλο κοινωνικό περιβάλλον ή το πνευματικό τοπίο, το οποίο προάγει οτιδήποτε προοδευτικό, ειδικότερα δε δημοκρατία και πολιτισμό. Τουναντίον μάλιστα!
Έτσι το ερώτημα που αυθόρμητα ξεπηδάει είναι το γιατί, και επί πλέον γιατί συνωμοτικά; Γιατί κουτοπόνηρα, τι τρέχει; Γιατί αυτή η μανία ελέγχου;
Δυστυχώς, ο λόγος είναι απλός και συγκεκριμένος. Όλα όσα υπαγορεύουν μυστικότητα και συνωμοτισμό, οι αποκλεισμοί και οι απαξιώσεις (μισαλλοδοξία), εντάσσονται στα πλαίσια μιας συνηθισμένης πρακτικής, η οποία συνήθως συνοδεύεται και από την ανάλογη προπαγάνδα, προκειμένου να μείνει αθέατη, η πλευρά που περιλαμβάνει τους πραγματικούς στόχους και σκοπούς.
Η άκρατη επιθυμία ελέγχου και επιβολής των θελήσεων της εξουσίας, πάνω στις ανθρώπινες ομάδες και κοινότητες έχει προϊστορία. Σκοπός των κάθε λογής εξουσιαστικών ομάδων, είναι η επιβολή μιας επίπλαστης, μιας «δήθεν» πραγματικότητας! και όχι η ανάδειξή της πραγματικότητας.
Η προσπάθεια οικειοποίησης της ανθρώπινης έκφρασης και δημιουργικότητας, προς όφελος της εξουσίας, διατρέχει το σύνολο της πορείας αυτής της αντιανθρώπινης παρουσίας της.
Η διαχείριση και η αποτελεσματικότητα βέβαια, αυτών των μεθοδεύσεων ποικίλουν, ανάλογα με το πόσο φανατισμένα – φαντασμένα ανθρωπάκια, είναι οι κατέχοντες την εξουσία. Επίσης πολλή μεγάλη σημασία έχει και το «περιβάλλον» που δημιουργούν γύρο τους, τα πρόσωπα, που επιλέγονται να το στελεχώσουν. Συνήθως άνθρωποι που έχουν τυφλή πίστη στον Αρχηγό, συμπλεγματικοί, χωρίς ηθικές αναστολές, αριβίστες, που τους περισσεύει η πονηριά, και ο κυνισμός, (οι χούλιγκαν της πολιτικής, η αγέλη, ο μηχανισμός), τα λαμόγια!
Ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία όλων τους, έχουν ή είναι προεκτάσεις διάφορων κινήτρων. Κύρια όμως θέση έχουν, τα υλικά οφέλη και προνόμια, ή η προσδοκία ωφελημάτων και προνομίων, και οπωσδήποτε η παραγωγή πολιτικής ιδεοληψίας, και το «καπέλωμα» όποιας θετικής δράστηριότητας, για την διατήρησή τους στην εξουσία.
Είναι σίγουρο ότι, είτε γιατί λειτουργούν στενά συμφεροντολογικά, είτε γιατί λειτουργούν ιδεοληπτικά, είτε γιατί ασκούν εξουσία! δεν καλοκαταλαβαίνουν, πόσο και τι κακό κάνουν.
Αλλά αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα, ή μάλλον την αλλάζει προς το χειρότερο. Την αλλαγή προς το καλύτερο, είμαστε υποχρεωμένοι να την κάνουμε εμείς. Όλοι, όσους μας ενοχλεί η χειραγώγηση και η φαλκίδευση, που επιχειρείται, επαγρυπνώντας, αποκαλύπτοντας και καταγγέλλοντας. Θιασώτες της συμβουλής του Μαχάτμα Γκάντι: «Πρέπει εσύ να αποτελείς την αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο».
Χωρίς να αναρωτιόμαστε αν θα τα καταφέρουμε!
Και χωρίς να μας διαφεύγει, ότι ένα μέρος της κοινωνίας μας, γοητεύεται από ανθρώπους που «τα λένε καλά», επιβεβαιώνοντας έτσι, ότι δεν έχουν καταλάβει «… τα καλά που τους λένε»!
… Αλλιώς, με την ανοχή μας, άβουλοι και μοιραίοι, σε ρόλο κότας, επωάζουμε στον κόρφο μας, το αυγό του φιδιού!!!
