«γιατί μ’ έμαθες και ξέρω, ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ, να πεθαίνω, όπου πατώ, και να μην σε υποφέρω….». Αυτές τις εικόνες αν βλέπεις της Χαλκίδας, έρχονται στο μυαλό σου οι στίχοι του γνωστού τραγουδιού, που μοναδικά έχει ερμηνεύσει ο Ν.Παπάζογλου… και πώς να μην κάνεις μια μικρή παραλλαγή τους… όπου Ελλάδα…. η μικρή μας δική μας Ελλάδα… η Χαλκίδα.
“Αχ Χαλκίδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι
μ’ εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι
Η πιο γλυκιά πατρίδα
είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ’ άγια χώματα της
πόνος και χαρά”
Δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα, στον κόσμο, τέτοιο τοπίο, τέτοια θέα, τέτοιος ευλογημένος τόπος… όπως στη Χαλκίδα… Κοιτάς το πρωί τον Ευβοϊκό και φτιάχνει η διάθεσή σου με τη μιας… ξεχνάς τις έγνοιες και τα προβλήματά σου…Τώρα για το πώς σήμερα έχει καταντήσει…. μήν αναζητάτε γύρω σας, δίπλα σας, τους υπευθύνους,… ας κοιτάξουμε ευθεία μπροστά μας στον καθρέφτη μας… δε μπορεί ένα μερίδιο ευθύνης όλοι μας το έχουμε για το πώς αυτή η πόλη έχει παραμείνει στο “σκοτάδι” και ψάχνει την ταυτότητά της, την ανάπτυξη, το μέλλον της…
