Την 25η Δεκεμβρίου 1818 ταξιδεύει από την Σμύρνη της Μικράς Ασίας στην Αθήνα και από εκεί την 4η Ιανουαρίου 1819 ξεκινά να επισκεφθεί τις Θερμοπύλες. Ενδιάμεσος σταθμός για αυτό το ταξίδι ήταν η Χαλκίδα η οποία απείχε 14 ώρες με τα άλογα.

«Προσλάβαμε τον διερμηνέα μας , τον κύριο Δημήτριο, ο οποίος σπουδάζει τους τρεις γιους του, τον Αλκιβιάδη, τον Θεμιστοκλή και τον Περικλή στη Μόσχα… Ο βασικός λόγος … ήταν να απελευθερώσω με τριακόσια πιάστρα τρεις Έλληνες τους οποίους ο βοεβόδας (στρατιωτικός διοικητής) των Αθηνών φυλάκισε χωρίς κανένα φταίξιμο δικό τους». Οι τρεις Έλληνες στους οποίους αναφέρεται κρατούνταν στο Κάστρο του Καράμπαμπα.

«Περάσαμε από τα χωριά Δράμεσι και Βαθύ … Η Εύβοια εμφανίζεται με τα όμορφα ψηλά βουνά της, και το ίδιο το Νεγρεπόντε (Ενετική ονομασία της Χαλκίδας), το οποίο μόλις φωτίστηκε για μια στιγμή από τον ήλιο, βρίσκεται στην ακτογραμμή του νησιού, και από μακριά φαίνεται σαν μια υπέροχη πόλη».

Η κατάσταση των Ελλήνων φυλακισμένων

«Τους βρήκαμε σε μια πολύ θλιβερή κατάσταση, η όψη και τα χαρακτηριστικά τους ήταν τόσο τσακισμένα, που συμπόνοια ξύπνησε μέσα μου …  τόσο συγκλονισμένα, που με λυπήθηκε. Ένα άτομο δεν μπορεί να ταπεινωθεί με αυτόν τον τρόπο, αυτή η χλωμάδα, οι αυλακώσεις στο πρόσωπο, μπορεί να είναι μόνο αποτέλεσμα βαθιάς καταπίεσης για πολλά χρόνια, και είναι ένα σημάδι του επαίσχυντου αισθήματος ότι κάποιος αφήνεται να συνθλιβεί με αυτόν τον τρόπο.». Ο κόμης Ίστβαν συναντήθηκε με τον Πασά, τον οποίο και περιγράφει ως ένα από τους πιο όμορφους Τούρκους που είχε δει, για την απελευθέρωση των φυλακισμένων. Μετά από αρκετές πληρωμές και δώρα που έκανε, τόσο για να συναντήσει τον Πασά όσο και για να καταφέρει την απελευθέρωση των κρατούμενων, ο Πασάς του υποσχέθηκε ότι θα τους αφήσει ελεύθερους μετά από 4 ημέρες.

Τιμητική Πλάκα στο Φρούριο του Καράμπαμπα

Την Παρασκευή 13 Ιουλίου 2018 πραγματοποιήθηκε εκδήλωση τιμής για τον μεγάλο Ούγγρο κόμη István Széchenyi  στο Φρούριο Καράμπαμπα, στη Χαλκίδα. Η εκδήλωση διοργανώθηκε από τον Δήμο Χαλκιδέων και την πρεσβεία της Ουγγαρίας στην Ελλάδα και είχε σαν στόχο να αναδείξει ένα άγνωστο στο ευρύ κοινό, ιστορικό γεγονός που αφορούσε στην επίσκεψη του κόμη Széchenyi στη Χαλκίδα το χειμώνα του 1818-1819 κατά την οποία χρηματοδότησε την απελευθέρωση τριών Ελλήνων κρατουμένων.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης ο Δήμαρχος Χαλκιδέων Χρήστος Παγώνης και ο Πρέσβης της Ουγγαρίας στην Ελλάδα Erik Haupt φύτευσαν συμβολικά ένα δέντρο φλαμουριάς και προέβησαν στα αποκαλυπτήρια τιμητικής πλάκας στον περιβάλλον χώρο του φρουρίου.

Πηγές:
Eviaportal.gr
Ελληνισμός, έκδοση της Αυτοδιοίκησης Ελλήνων Ουγγαρίας – Μάϊος, Ιούνιος, Ιούλιος 2018
Goethe: Autobiographical Writings – Journey in Italy (Europe Publishing House; Budapest, 1984) (translated by György Rónay)
Zoltán Jékely: Fate Taking Fate (Szépirodalmi Könyvkiadó; Budapest, 1986)

The post Ίστβαν Σέτσενι, ο Ούγγρος κόμης που απελευθέρωσε Έλληνες κρατούμενους στην τουρκοκρατούμενη Χαλκίδα appeared first on Νέα της Χαλκίδας, Εύβοιας & Στερεάς Ελλάδας - Eviaportal.gr.

Τον Δεκέμβριο του 1922, εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Χαλκίδος, Ξηροχωρίου και Βορείων Σποράδων, διαδεχόμενος τον αποβιώσαντα Μητροπολίτη Χαλκίδος και Καρυστίας Χρύσανθο Προβατά (1907-1921). Χειροτονήθηκε κατά την Θεία Λειτουργία της 21ης Δεκεμβρίου 1922, στον Ι. Ναό Αγίας Ειρήνης οδού Αιόλου Αθηνών, υπό του Γέροντός του Μητροπολίτου Σύρου Αθανασίου, με την συμμετοχή και των Μητροπολιτών Δημητριάδος Γερμανού και Ανέων (μετέπειτα Βεροίας) Αλεξάνδρου.

Στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος και συγκεκριμένα στον Μητροπολιτικό Ι. Ναό του Αγίου Δημητρίου, ενθρονίσθηκε την 23η Μαρτίου 1923, «εν μέσω αισθημάτων αγάπης και ενθουσιασμού καταγοητεύσας διά της ρητορίας και της καθ’ όλα, παρά το νεαρόν της ηλικίας, ιεροπρεπείας τους Χαλκιδείς».

Ο Μητροπολίτης Γρηγόριος στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Στην περίοδο της κατοχής αγωνίστηκε για τον επισιτισμό του πληθυσμού και ηγήθηκε γενικής απεργίας για να αποτραπεί η εκτέλεση ομήρων (Αύγουστος 1943)

Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία, την οποία διέσωσε ο αείμνηστος συγγραφέας Τάσος Παπαποστόλου, σχετικά με την εκτέλεση 110 πατριωτών στην Ριτσώνα, στις 16 Μαίου 1944:
«….Ύστερα ο φρούραρχος Γερμανός, με τον Παπαθανασόπουλο τον στρατηγό δίπλα του, έστειλαν και φώναξαν το δεσπότη Χαλκίδας Γρηγόριο. Κι όταν ήρθε, του πρότεινε, μέσω του διερμηνέα, να υποδείξει 110 ονόματα, ανάμεσα στους κρατουμένους, που να ανήκουνε στην
αντίσταση, για να μην εκτελέσουνε αθώους! Ο Δεσπότης, χωρίς να σκεφτεί πολύ, είπε στο διερμηνέα που έστεκε δίπλα με το μπλοκ και το μολύβι έτοιμος ν’ ακούσει και να γράψει ονόματα:
– Γρηγόριος ο Χαλκίδος!… και σταμάτησε.
Ο διερμηνέας δίσταξε να γράψει και τον κοίταξε τρομαγμένος.
– Γράψε παιδί μου, γιατί διστάζεις; Γρηγόριος ο Χαλκίδος, δεν άκουσες;…
Ο διερμηνέας έγραψε με τρεμάμενο χέρι τ’ όνομα και σταμάτησε, ξανακοιτάζοντας με τρόμο το Δεσπότη.
– Διάβασε τώρα τ’ όνομα στο φρούραρχο και πες του να προσθέσει όποιους νομίζει από κάτω! Δεν γνωρίζω κανένα άλλο όνομα! Το χτύπημα στους Γερμανούς δεν έγινε από Χαλκιδαίους, μήτε από άλλους πολίτες, έγινε από αντάρτες, επομένως είναι άδικο και αμαρτία μεγάλη αυτό
που πάτε να κάνετε. Γι’ αυτό θα ήθελα να παρακαλέσω το φρούραρχο να πεθάνω πρώτος…»

O Μητροπολίτης Γρηγόριος και η εβραϊκή κοινότητα της Χαλκίδας

Η εβραϊκή κοινότητα της Χαλκίδας αριθμούσε το 1928 64 άτομα, έναντι 150 ατόμων το 1920. Οι κοινοτικές πηγές ανεβάζουν τον αριθμό, πριν αρχίσει ο διωγμός, σε 239 άτομα. Στη διάρκεια του διωγμού οι περισσότεροι κατέφυγαν στα χωριά της Εύβοιας και αρκετοί στη Μέση Ανατολή με τη βοήθεια της Αντίστασης. Στις προσκλήσεις των αρχών Κατοχής για καταγραφή, παρουσιαζόταν ολοένα και μικρός αριθμός, μέχρι που στις 24.5.1944 προσήλθε μόνον ο αρχιραβίνος Δαυίδ Μάτσας. Έτσι, δεν έγινε συστηματικός εκτοπισμός. Μόνον 24 εβραίοι συνελήφθησαν σε μπλόκα ή μετά από καταδόσεις και στάλθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης ή σε καταναγκαστική εργασία.

Ο Γρηγόριος ήταν ο εμπνευστής ψηφίσματος του δημοτικού συμβουλίου Χαλκίδας, που εξέφρασε την ευχή να μη διωχτούν οι εβραίοι της πόλης. Παρότρυνε τον πρόεδρο της Κοινότητας Σολομών Μαΐση να εγκαταλείψουν την Χαλκίδα όσοι εβραίοι δεν είχαν ήδη φύγει και τον αξιωματικό της Χωροφυλακής Οικονομίδη να τους χορηγήσει ψεύτικες ταυτότητες. Έκρυψε τους Κυλίνδρους του Νόμου Χαλκίδας στο ιερό της Μητρόπολης, μαζί με τα βιβλία και τα ιερά σκεύη της συναγωγής.

Τον Ιανουάριο του 1945 η Ισραηλιτική Κοινότητα τον ανακήρυξε «μέγα ευεργέτην διά τας προς το Εβραικόν στοιχείον της πόλεως Χαλκίδος σθεναράς προσπαθείας του προς διάσωσίν του εκ του απηνούς διωγμού του βαρβάρου κατακτητού». Το όνομά του χαράχτηκε στην εντοιχισμένη στη συναγωγή μαρμάρινη πλάκα που αναγράφει τους ευεργέτες της Κοινότητας.

Η αποτροπή της ανατίναξης της γέφυρας από τους Γερμανούς

Οι Γερμανοί αναχώρησαν οριστικά από τη Χαλκίδα στις 14-15 Οκτωβρίου 1944. Προορισμός τους ήταν ο Βόλος και από εκεί η Γερμανία, με όποιο μέσο βρισκόταν. Προφανώς θέλοντας να καθυστερήσουν τις όποιες κινήσεις των συμμάχων είχαν σκοπό να κλείσουν τόσο το πέρασμα των πλοίων από τον πορθμό όσο και των οχημάτων από την Στερεά στην Εύβοια. Έτσι ετοιμάζονταν να την ανατινάξουν.

Ο Μητροπολίτης Χαλκίδος Γρηγόριος για μία ακόμα φορά παρενέβη και ζήτησε από τους Γερμανούς να μην προχωρήσουν στην ανατίναξη της γέφυρας. Ο Γερμανός λιμενάρχης πείσθηκε από τον μητροπολίτη και τελικά διέταξε να ανοίξει η γέφυρα και να αφαιρεθούν τα μαγκάνια (κλειδιά) της. Διαβάστε ολόκληρη την συγκλονιστική ιστορία της παραλίγο ανατίναξης της γέφυρας της Χαλκίδας.

Ο Μητροπολίτης Γρηγόριος κατά την απελευθέρωση της Χαλκίδας, δεξιά ο ραβίνος Δαυίδ Μάτσας (πηγή: Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος – jewishmuseum.gr)

Η εξορία

Μετά την λήξη του πολέμου ο Μητροπολίτης Γρηγόριος παύθηκε από τα καθήκοντα του εξαιτίας της σχέσης του με τους αντάρτες. Μετά την λήξη της ποινής του τον Δεκέμβριο του 1945, εξαιτίας και της δημοφιλίας του, τον επανάφεραν ενώ λίγο αργότερα έγινε απόπειρα δολοφονίας του.

Επιστροφή του Μητροπολίτη Γρηγορίου στην Χαλκίδα μετά την λήξη της ποινής που του είχε επιβληθεί λόγω της συμμετοχής του στην αντίσταση.

Ο Μητροπολίτης Χαλκίδος Γρηγόριος Πλειαθός έφυγε από την ζωή την Παρασκευή 23 Ιουλίου 1971, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία τιμά την συμπατριώτισσά του Οσία Πελαγία την Τηνία. Μετά από τετραήμερο προσκύνημα στον Μητροπολιτικό Ι. Ναό Αγίου Δημητρίου Χαλκίδος, το σκήνωμά του μεταφέρθηκε στον Ι. Ναό του Αγίου Νικολάου, όπου και εψάλη η Εξόδιος Ακολουθία, στην οποία προεξήρχε ο συντοπίτης του Τήνιος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος ο Α΄ (1967-1973). Η ταφή του έγινε, κατά την επιθυμία του, στο προαύλιο του Ι. Ναού Ζωοδόχου Πηγής του Εκκλησιαστικού Ορφανοτροφείου της Ι. Μητροπόλεως, στην Έξω Παναγίτσα Χαλκίδας.

Στην παραλία της Χαλκίδας, κοντά στην παλιά γέφυρα της Χαλκίδας υπάρχει η προτομή του. Ο δημιουργός της γλύπτης Γεώργιος Καλακαλλάς σμίλεψε τη μορφή του μητροπολίτη σε μάρμαρο το έτος 1974.

Πηγές:

Μαρτυρίες Χαλκιδέων στο Eviaportal.gr,
Ημερολόγιο Ιεράς Μητρόπολης Χαλκίδας 2013,
Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος

The post Μητροπολίτης Γρηγόριος Πλειαθός appeared first on Νέα της Χαλκίδας, Εύβοιας & Στερεάς Ελλάδας - Eviaportal.gr.

Ρούπερτ Μπρουκ, Άγγλος Φιλέλληνας Ποιητής

Στην πλατεία ανάμεσα στο Μουσείο Φαλτάϊτς και το Αρχαιολογικό Μουσείο, πέρα από την υπέροχη θέα στο Αιγαίο και στις Σκυριανές παραλίες, θα δείτε το άγαλμα του Ρούπερτ Μπρουκ να ατενίζει και αυτό την ομορφιά του Αιγαίου που τόσο αγάπησε.

Η θέα από την πλατεία της Σκύρου με το άγαλμα του Ρούπερτ Μπρούκ

Ο στενός του φίλος συνθέτης και πιανίστας, Γουίλιαμ Μπράουν, επέλεξε ως σημείο ταφής έναν ελαιώνα κοντά στον όρμο που είχαν αγκυροβολήσει. Εκεί ως σήμερα υπάρχει το μνημείο του.

«Ενθάδε κείται ο δούλος του Θεού, Ανθυπολοχαγός του Αγγλικού Ναυτικού, Ρούπερτ Μπρούκ».

Ο τάφος του Ρούπερτ Μπρουκ, στον όρμο 3 μπούκες στην Σκύρο

Το μνημείο του Ρούπερτ Μπρούκ, βρίσκεται περίπου στα 30 λεπτά από την χώρα με αυτοκίνητο, στο νότιο τμήμα του νησιού όπου δεν υπάρχουν οικισμοί και προσβάσιμες παραλίες παρά μόνο μία ναυτική στρατιωτική βάση στον όρμο τρεις μπούκες όπου και απαγορεύεται η πρόσβαση.

Παρόλα αυτά αν το συνδυάσετε με ένα μπάνιο στην παραλία της Καλαμίτσας που βρίσκεται στην διαδρομή και μία επίσκεψη στα Σκυριανά Αλογάκια, αξίζει να επισκεφθείτε το μνημείο και να «γευτείτε» την γαλήνη του ελαιώνα που αποτέλεσε τον τελευταίο τόπο κατοικίας του Άγγλου ποιητή αλλά και την «αγριάδα» του τοπίου στην διαδρομή που σε τίποτα δεν θυμίζει το βόρειο τμήμα του νησιού.

Διαβάστε το αφιέρωμα του Eviaportal για διακοπές στην Σκύρο.

The post Ρούπερτ Μπρούκ, Σκύρος appeared first on Νέα της Χαλκίδας, Εύβοιας & Στερεάς Ελλάδας - Eviaportal.gr.

Ο Δημήτρης Οικονόμου γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1883. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων ενώ σπούδασε και στη Σχολή Πυροβολικού. Αποτάχθηκε το 1917 λόγω πολιτικών φρονημάτων και επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία το 1920, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου. Προήχθη σε πλοίαρχο το 1925, σε Υποναύαρχο το 1934 και σε Αντιναύαρχο το 1936. Αποστρατεύθηκε το 1947.

Μία πλούσια σταδιοδρομία

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 10.09.1899 και αποφοίτησε στις 15.07.1903 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 29.03.1910, σε Υποπλοίαρχο 02.06.1913, σε Υποπλοίαρχο Α’ Τάξης στις 16.07.1913 και σε Πλωτάρχη στις 03.03.1917. Στις 21.06.1917, μετά την επικράτηση του Βενιζέλου (Ιούνιος 1917), τέθηκε σε διαθεσιμότητα και στις 21.11.1917 αποτάχθηκε. Στις 06.11.1920, μετά τη Μεταπολίτευση του Νοεμβρίου του 1920, επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε απομακρυνθείς και προήχθη σε Αντιπλοίαρχο στις 02.12.1920 και σε Πλοίαρχο στις 12.10.1925. Ακολούθως, προήχθη σε Υποναύαρχο στις 21.02.1934 και σε Αντιναύαρχο στις 21.02.1936, αποστρατεύθηκε δε στις 25.04.1947 ως Αντιναύαρχος ε.α.

Φοίτησε στη Σχολή Ν. Πυροβολικού (1914).

Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις.

Κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο, υπηρέτησε στο θωρηκτό ΨΑΡΑ και έλαβε μέρος στις ναυμαχίες της Έλλης (03.12.1912) και της Λήμνου (05.01.1913), καθώς και στις λοιπές πολεμικές επιχειρήσεις, περιλαμβανόμενων της απελευθέρωσης της Λήμνου (08.10.1912), της Ίμβρου (18.10.1912), της Σαμοθράκης (19.10.1912) και της Λέσβου (Νοέμβριος 1912) και των επιχειρήσεων στο Ιόνιο Πέλαγος (Φεβρουάριος 1913). Κατά το Β’ Βαλκανικό Πόλεμο, υπηρέτησε στο 29° Ναυτικό Άγημα (Υποπλοίαρχος, συμμετέχοντας στις χερσαίες επιχειρήσεις.

Επίσης, έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας επί του αντιτορπιλικού ΑΕΤΟΣ και, στη συνέχεια, ανέλαβε καθήκοντα Διοικητή του Αεροδρομίου Π. Φαλήρου (1920-1921, Αντιπλοίαρχος).

Αντιτορπιλικό Πάνθηρ D-72 (1912-1946)

Στη διάρκεια του Μεσοπολέμου, διατέλεσε, ως μεν Αντιπλοίαρχος, Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΠΑΝΘΗΡ (1923) και του ελαφρού καταδρομικού ΕΛΛΗ (1923-1925), ως δε Πλοίαρχος, εκ νέου Κυβερνήτης του ΕΛΛΗ (1926-1927), του εκπαιδευτικού ΑΡΗΣ (1927- 1928), καθώς και των θωρηκτών ΚΙΛΚΙΣ (1929) και ΛΗΜΝΟΣ (1929), Ανώτερος Διοικητής Υποβρυχίων (1929-1930), Διοικητής του Στολίσκου Αντιτορπιλικών (1931) και Αρχηγός της Εκπαιδευτικής Μοίρας (1931-1934, Πλοίαρχος/Υποναύαρχος). Ακολούθως, διατέλεσε Αρχηγός του ΓΕΝ (1935-1936, Υποναύαρχος/Αντιναύαρχος) και, συγχρόνως, Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου των Ναυτικών (1935, Υποναύαρχος), Αρχηγός του Ελαφρού Στόλου (1936-1937, Αντιναύαρχος) και Γενικός Επιθεωρητής Ναυτικού (1936-1940, Αντιναύαρχος), παράλληλα δε Αρχηγός Στόλου (1938-1939, Αντιναύαρχος).

Στη διάρκεια του Ελληνο-ιταλικού και του Ελληνο-γερμανικού Πολέμου, διατέλεσε συγχρόνως Γενικός Επιθεωρητής Ναυτικού, Αρχηγός του Στολίσκου Τορπιλοβόλων, Αρχηγός Αντιαεροπορικής Άμυνας, Διευθυντής της Υπηρεσίας Επιτήρησης Συναγερμού Αέρος-Θαλάσσης και Αρχηγός των Ναυτικών Αμυντικών Περιοχών 1 και 3. Μεταξύ 25 και 27.04.1941, ενώ ο Υπουργός των Ναυτικών (Υποναύαρχος Αλ. Σακελλαρίου – Α.Μ. 183) και ο Στόλος κατευθύνονταν στη Μέση Ανατολή, εξουσιοδοτήθηκε να υπογραφή όλα τα αφορώντα εις το Ναυτικόν έγγραφα και διαταγάς κατά την απουσίαν το Υπουργού των Ναυτικών και να ασκεί την διοίκησιν του Ναυτικού.

Την περίοδο κατά την οποία διετέλεσε Ανώτερος Διοικητής Υποβρυχίων (1929-1930), με τη συνδρομή του Αρχιεπιστολέα του Α. Ξηρού (Α.Μ. 226), αναμορφώθηκε πλήρως η Σχολή Υποβρυχίων, η δε παρεχόμενη εκπαίδευση στηρίχθηκε στα σύγχρονα για την εποχή δεδομένα. Τον Οκτώβριο του 1930, αποχωρώντας από τη Διοίκηση, του εκφράστηκε η άκρα ευαρέσκεια του Υπουργού των Ναυτικών, για: τους κόπους ους κατέβαλε [… ] δια την προαγωγήν λεπτότατης υπηρεσίας ως η των υποβρυχίων, ων η λαμπρά εξέλιξης έφθασεν εις στάδιο εξαιρετικής επιδόσεως.

Το Μάιο του 1935, ως Υποναύαρχος, υπήρξε Πρόεδρος του Εκτάκτου Στρατοδικείου Ναυστάθμου το οποίο δίκασε τα στελέχη του Ναυτικού που είχαν λάβει μέρος στο Κίνημα του Μαρτίου του 1935 (Ελ. Βενιζέλου). Αμέσως μετά, κίνησε τη διαδικασία απονομής χάριτος σε όσους είχαν καταδικαστεί σε θάνατο, η οποία έγινε δεκτή.

Στο διάστημα 1941-1943, κατά την περίοδο της Κατοχής, υπηρέτησε ση Γενική Διεύθυνση Ναυτικού του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (για το θέμα αυτό βλ. στον Πρόλογο).

Συμμετέσχε στο Κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου (Αύγουστος 1909, Σημαιοφόρος), το Κίνημα του Υποπλοιάρχου Κ. Τυπάλδου – Α.Μ. 64 (Οκτώβριος 1909, Σημαιοφόρος), την «Απεργία του Ναυτικού» (Ιούνιος 1924, Αντιπλοίαρχος) και το Κίνημα Παπάγου- Οικονόμου-Ρέππα (Οκτώβριος 1935, Αντιναύαρχος, Αρχηγός του ΓΕΝ).

Την περίοδο 1940-1944, χρημάτισε Αντιπρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου της Ελλάδος (Αντιναύαρχος), μεταξύ δε 1953 και 1957 Πρόεδρος του Δ.Σ. της Ελληνικής Θαλάσσιας Ένωσης και του Ναυτικού Μουσείου της Ελλάδος1 2 (Αντιναύαρχος ε.α.).

Ο Δημήτριος Οικονόμου άφησε την τελευταία πνοή στην Σύρο, 11 Σεπτεμβρίου του 1957.

Φωτογραφία WikiPedia

Διακρίσεις

Στις 31.08.1946, τιμήθηκε:
με τον Πολεμικό Σταυρό Α’ Τάξης, επειδή: διατελέσας κατά την περίοδον του Πολέμου 1940-1941 Γενικός Επιθεωρητής Ναυτικού, Αρχηγός Μοίρας Τορπιλοβόλων και Αρχηγός των Ναυτικών Αμυντικών Περιοχών 1 [Πάτρας] και 3 [Πειραιά], συνετέλεσεν εις την νίκην του Ελληνικού Ναυτικού και την επιτυχή άμυναν του πατρίου εδάφους, εμψυχώνων εις πάσας τας περιπτώσεις τους υπ’ αυτόν δια προσωπικού παραδείγματος και θάρρους, και με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων, επειδή: Γενικός Επιθεωρητής Ναυτικού, Αρχηγός Μοίρας Τορπιλοβόλων και Αρχηγός των Ναυτικών Αμυντικών Περιοχών 1 [Πάτρας] και 3 [Πειραιά], διατήρησε τας πολεμικός μονάδας και τας υπό τας διαταγάς του μαχίμους υπηρεσίας εις άριστον ηθικόν και πλήρη απόδοσιν.

Χρημάτισε Μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων της Ελλάδος (1935).

Δημοσίευσε το Αρχείον του Στρατηγού Μπότζαρη Κώστα (1934) και έγραψε τα Πεπραγμένα του Β.Ν. (1947), Η Α.Β.Υ. ο Πρίγκηψ Γεώργιος και το Ναυτικόν Πρόγραμμα της Χώρας (1952) και Το Σούλι, οι Σουλιώτες και η Οικογένεια Μπότσαρη (1954).

Πηγή:

Πολεμικό Ναυτικό

The post Οικονόμου Α. Δημήτριος, Αντιναύαρχος appeared first on Νέα της Χαλκίδας, Εύβοιας & Στερεάς Ελλάδας - Eviaportal.gr.

Με καταγωγή από τη Μικρά Ασία, ο Μιχάλης Ασλάνης γεννήθηκε το 1948 στη Χαλκίδα, όπου έζησε τα πρώτα του χρόνια σε μια μονοκατοικία της οδού Λεμπέση.

Από την ταλαντούχα γενιά της σχολής ΒΑΚΑΛΟ, σπούδασε διακόσμηση, γραφικές τέχνες, ιστορία τέχνης με σπουδαίους καθηγητές τους ζωγράφους Τέτση, Μοσχίδη, Γούναρη, Πρέκα, Βακαλό για να τον κερδίσει τελικά ο κόσμος της μόδας.

Η καριέρα του στο χώρο της μόδας ξεκίνησε το 1974 και έφτασε μέχρι και σήμερα να θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους στο χώρο του. Οι δημιουργίες του πόζαραν σε όλα σχεδόν τα εξώφυλλα των τότε ελληνικών περιοδικών και κέρδισαν τις καλύτερες κριτικές χάρη στις πετυχημένες και πολύ έθνικ επιρροές τους.

Γρήγορα η δουλειά του πέρασε τα σύνορα της Ελλάδας με ατομικές ή ομαδικές επιδείξεις μαζί με σημαντικούς ξένους σχεδιαστές στο Παρίσι, το Μονακό, τη Μόσχα, την Κωνσταντινούπολη, την Κύπρο, το Μιλάνο, την Ρώμη, το Μπάρι, τον Καναδά.

Στο Παρίσι, αντιπροσώπευσε την Ελλάδα, σε ένα μεγάλο show, στην Avenue FOS, όπου συμμετείχαν οι καλύτεροι σχεδιαστές από όλο τον κόσμο, για τον εορτασμό των 25 χρόνων του Γαλλικού Pret a Porter.

Απεσταλμένος του Ο.Π.Ε., παρουσίασε τη Collection του, που ήταν εμπνευσμένη από το Βυζάντιο, στη μεγάλη έκθεση μόδας IGEDO στο Ντύσελντορφ, αποσπώντας πολύ κολακευτικά σχόλια του διεθνούς τύπου.

Προσκεκλημένος του Δημάρχου της Φρανκφούρτης, παρουσίασε και εκεί τις μοναδικές του δημιουργίες, πλημμυρισμένες από Ελλάδα. Προσκεκλημένος της Πριγκίπισσας Καρολίνας του Μοναχό, συμμετείχε σε φιλανθρωπικό gala για τον Ερυθρό Σταυρό, παρουσιάζοντας και εκεί τη δουλειά του μαζί με παγκοσμίου φήμης σχεδιαστές.

Στο Μπάρι της Ιταλίας του απονεμήθηκε το χρυσό κλειδί της πόλης, ενώ την collection του μετέδωσε απευθείας το γνωστό τηλεοπτικό κανάλι RAI. Προσκεκλημένος του Τουρκικού Υπουργείου Πολιτισμού παρουσίασε την collection του στην Κωνσταντινούπολη και στην Αγκυρα.

Τον Αύγουστο του 1996, η ιδιαίτερη πατρίδα του, η Χαλκίδα, τίμησε την επιτυχημένη πορεία του και του απέμεινε το χρυσό μετάλλιο του Δήμου Χαλκιδέων, παρουσιάζοντας παράλληλα τη Collection του στην Υψηλή Γεφύρα της Χαλκίδας.

The post Μιχάλης Ασλάνης, ένας haute couture σχεδιαστής από την Χαλκίδα appeared first on Νέα της Χαλκίδας, Εύβοιας & Στερεάς Ελλάδας - Eviaportal.gr.

Η Σωτηρία γεννήθηκε από εύπορη οικογένεια της Χαλκίδας στις 22 Αυγούστου του 1921 στο χωριό Χάλια Εύβοιας (σημερινή Δροσιά). Η Σωτηρία ήταν η μεγαλύτερη από τα 4 άδερφια της και πήρε το όνομά της από τον παππού της Σωτήρη Παπασωτηρίου, ο οποίος ήταν παπάς στο Σχηματάρι και χάρη στον οποίο μυήθηκε από μικρή στους εκκλησιαστικούς ύμνους και τη βυζαντινή μουσική.

Η οικογένεια της, αρβανίτες στην καταγωγή, επιθύμησαν να της δώσουν από μικρή μια καθώς πρέπει ανατροφή όπως άρμοζε στα κορίτσια της εποχής. Η Σωτηρία από μικρή είχε «ξερό κεφάλι» και δεν αποδέχονταν τον ρόλο που προορίζονταν για εκείνη χωρίς εκείνη. Από μικρή εξελίσσεται σε ένα επαναστατικό αντισυμβατικό παιδί. Διαβάζει όλες τις εφημερίδες που φέρνει ο πατέρας της σπίτι, ψέλνει στην εκκλησία του θείου της στο Σχηματάρι και παίζει με τα αγόρια στις αλάνες. Το όνειρο της να γίνει τραγουδίστρια άρχισε μετά την επίσκεψη της στον κινηματογράφο για να δει την ταινία “Προσφυγοπούλα” με πρωταγωνίστρια τη Σοφία Βέμπο.

Σωτηρία Μπέλλου

Οι γονείς σαν γνήσιοι Αρβανίτες και μη θέλοντας η κόρη τους να γίνει τραγουδίστρια προέβαλλαν τις αντιρρήσεις τους. Η Σωτηρία όμως αποφάσισε να κάνει το δικό της και έτσι στα 17 της έφυγε από τη Χαλκίδα και πήγε στην Αθήνα. Εκεί θα παντρευτεί τον Βαγγέλη Τριμούρα, ελεγκτή στα λεωφορεία, με τον οποίο είχε γνωριστεί όσο ήταν ακόμη στη Χαλκίδα, αφού συνήθιζε να πηγαίνει στο μαγαζί του πατέρα της. Οι γονείς της την είχαν προειδοποιήσει για αυτή τη γνωριμία όμως εκείνη δεν τους άκουσε και τον παντρεύτηκε. Έζησε μαζί του μόνο 6 μήνες.

Εκείνος έκανε άστατη ζωή, αφού ήταν μέθυσος, γυρνούσε με πολλές γυναίκες και χτύπαγε καθημερινά τη Σωτηρία. Μέχρι που σε έναν καβγά η Σωτηρία του έριξε βιτριόλι στο πρόσωπο και καταδικάστηκε σε 3.5 χρόνια φυλακή. Έμεινε 3 μήνες υπόδικη στη Χαλκίδα, ένα μήνα στις φυλακές του “Αβέρωφ”. Στο Εφετείο η ποινή της μειώθηκε στους 6 μήνες. Πλήρωσε και αποφυλακίστηκε γυρνώντας στο πατρικό της σπίτι στη Χαλκίδα.

Εκεί όμως το μαρτύριο της συνεχίστηκε, αφού η οικογένεια της θεωρώντας ότι τους ντρόπιασε με την όλη συμπεριφορά της, τη φώναζαν χωρισμένη, βιτριολίστρια και φυλακισμένη. Μην αντέχοντας αυτό το μαρτύριο αποφάσισε να δοκιμάσει ξανά την τύχη της στην πρωτεύουσα.

Σωτηρία Μπέλλου

Η μέρα που έφυγε από τη Χαλκίδα ήταν η 28η Οκτωβρίου του 1940, ταξιδεύοντας σε ένα τρένο γεμάτο φαντάρους. Στην Αθήνα της κατοχής, η Σωτηρία Μπέλλου, οργανώνεται στο ΕΑΜ. Πηγαίνει μηνύματα σε γιάφκες, συμμετέχει σε συσσίτια αλλά και σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Η επαναστατικότητα του χαρακτήρα της γνωρίζει διέξοδο στην επαναστατικότητα των ιδεών του αντάρτικου. Ανάμεσα στα άλλα τραγουδούσε για ένα χαρτζιλίκι σε διάφορα ταβερνάκια, με μια κιθάρα που είχε αγοράσει στο μεταξύ. Συνελήφθη, βασανίστηκε και κλείστηκε στη φυλακή.

Μετά την απελευθέρωση και αφού γνώρισε από κοντά την αγριότητα και τις διώξεις του Εμφυλίου, όντας ενεργό μέλος του αντάρτικου, την ανακάλυψε σε μια ταβέρνα των Εξαρχείων ο θεατρικός συγγραφέας Κίμων Καπετανάκης και τη σύστησε στο φίλο του Βασίλη Τσιτσάνη, με τον οποίο θα συνεργαστεί στο μαγαζί  του «Τζίμη του Χοντρού».

Στο μαγαζί θα γνωρίσει και νέες περιπέτειες το 1946. Μια βραδιά μια παρέα από χίτες μπαίνουν στο μαγαζί και της ζητάνε να πει το «Του αετού ο γιός». Η Μπέλλου που δεν ανέχεται να σκύβει κεφάλι για κανέναν του απαντά «Α πάενε ρε» και τότε οι χίτες της ορμάνε και την ξυλοφορτώνουν. «Έξι άτομα με βαράγανε στο πάλκο αλλά αυτό που με πόνεσε πιο πολύ ήταν που δεν σηκώθηκε ένας άντρας να με υπερασπιστεί» λέει η ίδια για το περιστατικό.

Δύο χρόνια μετά, η Μπέλλου θα φύγει από το μαγαζί για να δουλέψει μαζί με τον Βαμβακάρη. Τότε είναι που ξεκινά η εποχή φτώχειας και για την τραγουδίστρια. Για να επιβιώσει πλένει σκάλες, ξεφορτώνει λεωφορεία και πουλά τσιγάρα με ένα καρότσι στην Ομόνοια. Τις νύχτες κοιμάται σε βαγόνια και παγκάκια. Με τα λίγα της λεφτά αγοράζει παπούτσια και κουβέρτες. Τελικά θα καταφέρει να νοικιάσει μια μικρή κάμαρα στην οδό Αβάτων στο Περιστέρι και να αγοράσει μια κιθάρα, όνειρο που το είχε από μικρή.

Σωτηρία Μπέλλου – Βασίλης Τσιτσάνης

Στα χρόνια της πολυτάραχης ιστορίας στο ελληνικό τραγούδι, η Μπέλλου έκανε πολύ μεγάλες επιτυχίες σε τραγούδια των πιο γνωστών λαϊκών συνθετών:

«Συννεφιασμένη Κυριακή», «Τα Καβουράκια», «Όταν πίνεις στην ταβέρνα», «Κάνε λιγάκι υπομονή», «Γύρνα στη ζωή την πρώτη», «Κάνε κουράγιο καρδιά μου» κ.α.

Από το 1941 έως και το 1976 τραγουδάει αδιάκοπα όλους σχεδόν τους λαϊκούς συνθέτες, ενώ ταράζει και πάλι τα νερά με πρωτοποριακές συνεργασίες με έντεχνους και σύγχρονους συνθέτες, ερχόμενη με αυτόν τον τρόπο πιο κοντά στις νέες γενιές και καθιστώντας την με αυτόν τον τρόπο ως κορυφαία στο είδος της ερμηνεύτρια.  «Το φράγμα» Σαββόπουλος, «Το βαρύ ζεϊμπέκικο» Ανδριόπουλος, «Λαϊκά προάστια» Κουνάδης, «Δεν περισσεύει υπομονή» Λάγιος, «Λαός» Ανδριόπουλος κ.ά

Σωτηρία Μπέλλου – Νοσοκομείο

Η Σωτηρία Μπέλλου στο νοσοκομείο Σωτηρία. Φωτ.: Σπύρος Στάβερης

Η Σωτηρία Μπέλλου ήταν ειλικρινής χαρακτήρας με ανθρώπινα πάθη όμως, αφού είχε χάσει ολόκληρες περιουσίες στο τζόγο. Τίποτα όμως δεν την εμπόδισε να αγαπηθεί από τον κόσμο του λαϊκού τραγουδιού και να γίνει αντικείμενο θαυμασμού όχι μόνο από εγχώριες προσωπικότητες αλλά και από προσωπικότητες της διεθνής σκηνής.

Το 1993 διεγνώσθη με καρκίνο στο φάρυγγα, χάνοντας τη φωνή της και πεθαίνοντας 5 ημέρες αφού είχε συμπληρώσει τα 76, στις 27 Αυγούστου του 1997 στο νοσοκομείο Μεταξά του Πειραιά.

Ελάχιστοι συμπαραστάθηκαν στο πρόβλημα της και λίγοι γνωστοί τη συνόδευσαν στην τελευταία της κατοικία, ανάμεσά τους και ο παλιός της φίλος Χαρίλαος Φλωράκης.

The post Σωτηρία Μπέλλου, η αντάρτισσα του λαϊκού τραγουδιού appeared first on Νέα της Χαλκίδας, Εύβοιας & Στερεάς Ελλάδας - Eviaportal.gr.

Το Θέατρο Παπαδημητρίου έχει φιλοξενήσει λογιών και λογιών εκδηλώσεις αλλά και σημαντικούς καλλιτέχνες της μουσικής -και όχι- μόνο σκηνής.

Ποιος ήταν όμως ο Γεώργιος Κ. Παπαδημητρίου και γιατί το Θέατρο πήρε το όνομα του;

Ο Γεώργιος Κ. Παπαδημητρίου ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του Κωνσταντίνου Δ. Παπαδημητρίου και της Φωτεινής Δαϊνάβα.

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα στις 23 Απριλίου του 1909. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και προς το τέλος της υπηρεσίας του έγινε και επιθεωρητής της Δημοτικής Εκπαίδευσης. Το σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ήταν στη γωνία των οδών Χατζοπούλου και Έλλοπος, πολύ κοντά στο Νοσοκομείο Χαλκίδας.

Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο στη Χαλκίδα και συνέχισε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διορίστηκε, ως γραμματέας, στο Ειρηνοδικείο της Μήθυνας, στο νησί της Λέσβου. Μετατέθηκε, την 16 Ιανουαρίου 1941, στο Ειρηνοδικείο Σύρου και στη συνέχεια, αφού πέτυχε στις εξετάσεις του δικαστικού σώματος, την 21η Σεπτεμβρίου 1946, τοποθετήθηκε στο Ειρηνοδικείο Γαυρίου, στην Άνδρο.

Επόμενος σταθμός στην υπηρεσιακή του πορεία ήταν το Ειρηνοδικείο της Βέροιας.

Εκεί, μάλιστα, είχε και μία άλλη εξωδικαστική δραστηριότητα και εμπειρία.

Τοποθετήθηκε υπηρεσιακός Δήμαρχος του Δήμου Γιδά Ημαθίας (σημερινή Αλεξάνδρεια). Μετά τη θητεία του, οι κάτοικοι της Αλεξάνδρειας τον ανακήρυξαν την 3η Ιουνίου 1951, επίτιμο δημότη του δήμου τους.

Στις 31 Ιανουαρίου 1952 τοποθετείται στο Ειρηνοδικείο της Τρίπολης, λόγω έλλειψης Ειρηνοδίκη και στις 17 Φεβρουαρίου 1956, ως Πρωτοδίκης πλέον τοποθετείται στην Κομοτηνή αναλαμβάνοντας καθήκοντα ανακριτή.

Με Βασιλικό Διάταγμα, στις 18 Δεκεμβρίου 1957, μετατέθηκε στο Πρωτοδικείο Πειραιώς και από τις 29 Απριλίου 1958, υπηρετεί ως Πρωτοδίκης Πειραιώς. Ως Πρόεδρος Πρωτοδίκων υπηρέτησε στη συνέχεια στη Σπάρτη.

Με Βασιλικό Διάταγμα στις 29 Απριλίου 1971 προήχθη, κατ επιλογήν, σε Εφέτη και τοποθετήθηκε αρχικά στην Πάτρα και στη συνέχεια στα Ιωάννινα.

Όμως το 1971, παρά την προαγωγή του, ήταν η τελευταία χρονιά που υπηρέτησε στο Δικαστικό Σώμα γιατί τη χρονιά αυτή παραιτήθηκε.

Τον λόγο της παραίτησής του, τον αποκάλυψε στενός συγγενής του, που βρίσκοταν την εποχή εκείνη στη Γερμανία και προς τον οποίο έστειλε μία επιστολή. Στην επιστολή αυτή, μεταξύ των άλλων, εξηγούσε ότι παραιτήθηκε, γιατί κάποιο απόγευμα δέχτηκε ένα τηλεφώνημα-υπόδειξη από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο για να εκδώσει ευνοϊκή απόφαση υπέρ μιας εταιρείας οδοποιίας Αμερικάνικων συμφερόντων.

Ο Γεώργιος Κ. Παπαδημητρίου έφυγε από κοντά μας την 1η Σεπτεμβρίου 1984. Ένα μέρος της περιουσίας του (το σπίτι του που ήταν στην Κάντζα ή «Γλυκά Νερά» στην περιοχή προς Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος), το παρεχώρησε στο Δήμο Χαλκιδέων.

Το ποσό που εξασφάλισε ο Δήμος Χαλκιδέων από την πώληση του σπιτιού αυτού, συμπληρώθηκε από ίδιους πόρους του Δήμου και διατέθηκε ώστε να μετατραπεί το παγοδρόμιο, που υπήρχε στην πλατεία Πυροσβεστικής σε Θέατρο.

Είναι το γνωστό μας πλέον «Θέατρο Παπαδημητρίου».

Τα εγκαίνια του Θεάτρου έγιναν, από το Δήμαρχο Χαλκιδέων, Στέλιο Μαργαρίτη, στις 14 Σεπτεμβρίου 1994.

Από τότε μέχρι και σήμερα το Θέατρο αυτό εξυπηρετεί όλες, σχεδόν, τις πολιτιστικές και λοιπές δραστηριότητες της  πόλης καθώς και της ευρύτερης περιοχής της Χαλκίδας.

The post Ο Γεώργιος Κ. Παπαδημητρίου του ομώνυμου δημοτικού θεάτρου στη Χαλκίδα appeared first on Νέα της Χαλκίδας, Εύβοιας & Στερεάς Ελλάδας - Eviaportal.gr.

Ήταν 30 Σεπτεμβρίου του 1997 όταν το αεροπλάνο του Χαλκιδέου Υποσμηναγού Στρατάκια Δημήτριου προσθαλασσώθηκε με αποτέλεσμα το θάνατο του 27χρονου υποσμηναγού.

Ο Υποσμηναγός (Ι) Στρατάκιας Δημήτριος γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1971. Εισήλθε στη Σχολή Ικάρων το Σεπτέμβριο του 1989 (65η σειρά) και αποφοίτησε τον Ιούνιο του 1993 με το βαθμό του ανθυποσμηναγού.

Εκπαιδεύτηκε στο Σμήνος Μετεκπαιδεύσεως Mirage 2000 της 114 Πτέρυγας Μάχης (Τανάγρα) και τοποθετήθηκε στην 332 Μοίρα της 114 ΠΜ ως χειριστής στα αεροσκάφη αυτά.

Το χρονικό της τραγωδίας

Ήταν 30 Σεπτέμβριου του 1997, όταν ο Υποσμηναγός (Ι) Στρατάκιας Δημήτριος χειριζόμενος το Mirage 2000 s/n «210» επιστρέφοντας για προσγείωση στην Σκύρο μετά από διατεταγμένη υπηρεσία, προσθαλάσσωσε το αεροσκάφος του λίγο πριν τον διάδρομο, με αποτέλεσμα το αεροσκάφος να βυθιστεί και ο υποσμηναγός να βρει τραγικό θάνατο.

Σύμφωνα με τις τότε πληροφορίες η λανθασμένη εκτίμηση προσγείωσης του Mirage προήλθε από τα φώτα  των ψαροκάικων που βρίσκονταν -παρανόμως- εκείνη τη νύχτα στη νοητή θαλάσσια προέκταση του διαδρόμου της Σκύρου. Ο άτυχος χειριστής του Mirage 2000 μπερδεύτηκε σε σχέση με τα φώτα του διαδρόμου, (κάτι που βέβαια δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να βεβαιωθεί) και πραγματοποίησε μια τέλεια προσθαλάσσωση με το αεροσκάφος να φτάνει σχεδόν άθικτο στο βυθό λίγο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

The post Υποσμηναγός Στρατάκιας (Ι) Δημήτριος appeared first on Νέα της Χαλκίδας, Εύβοιας & Στερεάς Ελλάδας - Eviaportal.gr.

Ο Νίκος Σιμιτζής γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1946, ζει στην Αθήνα, είναι παντρεμένος και έχει 2 κόρες. Πέρα από επαγγελματίας ποδοσφαιριστής υπήρξε και Οικονομικός Διευθυντής στην εταιρεία Grecian Magnesite S.A. από όπου και συνταξιοδοτήθηκε.

Εξαιτίας κάποιων λανθασμένων προσωπικών του επιλογών αλλά και συγκυριών δεν αγωνίστηκε ποτέ σε κάποιο από τα μεγάλα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ελλάδας.

Η ενασχόληση με το ποδόσφαιρο

Τον Αύγουστο του 1957 και ενώ έπαιζε μπάλα με τους φίλους του στην έρημη τότε οδό Κριεζώτου στη Χαλκίδα, έρχεται ο θείος του Βασίλης Παπαθεροδώρου μαζί με δυο φίλους του ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού Χαλκίδας, το Νίκο Τσαλίκη και τον Μπάμπη Χαραλάμπους και παίρνουν το Νίκο Σιμιτζή πηγαίνοντας τον κατευθείαν στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού Χαλκίδος.

Είπαν στον προπονητή ότι είναι μεγάλο ταλέντο και να του δώσει την ευκαιρία να τον δει στο διπλό της ομάδας . Έτσι ξεκίνησε η  ποδοσφαιρική του καριέρα κάνοντας τα πρώτα του βήματα στον Ολυμπιακό Χαλκίδας το 1958, σε ηλικία 12 ετών.

Το 1959 σε ηλικία 14 ετών μετακομίζει στην Αθήνα και πιο συγκεκριμένα στο Παγκράτι. Τρία χρόνια μετά (1962-63) από ένα λάθος υπογράφει στον Α.Ο. Παγκρατίου. Το 1964 επιστρέφει στη Χαλκίδα -καθώς η υποσχετική του με το Παγκράτι ήταν μόνο για ένα χρόνο- και στις 18 Σεπτεμβρίου συμμετέχει στο πρώτο του παιχνίδι με τον Ολυμπιακό Χαλκίδας, ο οποίος θα αποκλείσει  την ομάδα του Ευρίπου με 2-1.

Παναθηναϊκός – ΑΟ ΧΑΛΚΙΣ 2-1 Κύπελλο Ελλάδας Πάνω Τσάκαλος Δ, Καγιάς, Κουτσουδάκης, Κακκαβάς, Λίβας, Τσάκαλος Αν Κάτω Σιμιτζής, Ρόγκας, Παππάς, Εμμανουηλίδης, Μπρατσιώτης.

Στον Ολυμπιακό Χαλκίδος ο Νίκος Σιμιτζής αγωνίστηκε μέχρι και το 1967 όπου και έγινε η συγχώνευση του Ολυμπιακού Χαλκίδας με τον Εύριπο με τη νέα ονομασία της ομάδας να είναι Χαλκίδα, ομάδα η οποία έφτασε μέχρι και την Α΄Εθνική.

Ο Νικολάκης που έγινε Τιτίκα

Μπαίνοντας στα βαθιά σε ηλικία μόλις 12 ετών και μικροκαμωμένος όπως ήταν, ο Νίκος Σιμιτζής απέκτησε το ψευδώνυμο «Νικολάκης» που τον ακολούθησε για πολλά χρόνια.

Έφτανε όμως ένας αγώνας της Χαλκίδας με την Καρδίτσα και ένα αστείο του Λίβα για να αποκτήσει ένα νέο και όχι τόσο κολακευτικό παρατσούκλι, «Τιτίκα».

Α.Ο. ΧΑΛΚΙΣ – ΠΑΟΚ 1-1 Από δεξιά Φουντουκίδης, Κούδας, Σιμιτζής, Τερζανίδης Παππάς

Στον αγώνα της Χαλκίδας με την Καρδίτσα ο Νίκος Σιμιτζής αγνοούσε τον Λίβα ο οποίος ήταν μόνος και του ζητούσε τη μπάλα. Όταν έφθασε στο κάθετο δοκάρι ο Λίβας σε όρια παραφροσύνης ούρλιαξε «Δώσε μωρή Τιτίκα τη μπάλα θα σε σκοτώσω». Τελικά ο Νίκος Σιμιτζής πάσαρε τη μπάλα και ο Λίβας έκανε το 3-0.

Έτσι έμεινε με αυτό το αταίριαστο για το ποδοσφαιρικό του στυλ παρατσούκλι αφού έχοντας την μπάλα στα πόδια του προκαλούσε φόβο στους αντιπάλους παρά φοβόταν ο ίδιος.

The post Νίκος Σιμιτζής, μία ζωή γεμάτη μπάλα appeared first on Νέα της Χαλκίδας, Εύβοιας & Στερεάς Ελλάδας - Eviaportal.gr.

The post Δημήτρης Μυταράς, βιογραφικό appeared first on Νέα της Χαλκίδας, Εύβοιας & Στερεάς Ελλάδας - Eviaportal.gr.