Η Χαλκιδέα δρομέας Αναστασία Μαρινάκου «τρέχει» για το Ρίο

Στη διάρκεια της χρονιάς σημείωσε τρία πανελλήνια ρεκόρ στον στίβο, ενώ ήταν 4η στα 1.500 μ. και 8η στα 3.000 μ. στο Ευρωπαϊκό της κατηγορίας της. 

Η νεαρή αθλήτρια κατάγεται από τη Χαλκίδα και ήρθε στην Αθήνα όταν άλλαξε επίπεδο και πέρασε από τον αθλητισμό στον πρωταθλητισμό. «Μου άρεσε πάντα το τρέξιμο, ξεκίνησα στη Γ’ Γυμνασίου με 600 μ. και έπειτα μεταπήδησα στα 800 μ. και τα 1.500 μ., που είναι και το αγώνισμά μου, με προπονητή τον Χρήστο Παπαχρήστο», μας λέει. Περίπου τότε χρειάστηκε να αφήσει το σπίτι της και να μετακομίσει στην Αθήνα, στους ξενώνες του ΟΑΚΑ. Οι ήρωες της ζωής της, όπως τους αποκαλεί, είναι ο πατέρας της και η μητέρα της, καθώς μαζί με τον προπονητή της τη στηρίζουν με όλους τους τρόπους. 

Η Αναστασία γυμνάζεται καθημερινά και αντιλαμβάνεται απόλυτα τις δύσκολες μέρες που περνά ο αθλητισμός. «Πλέον χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη στήριξη από την οικογένεια, καθώς βοήθεια δεν υπάρχει από την Πολιτεία και έχουν καταργηθεί τα προνόμια και τα κίνητρα για να ασχοληθεί ένας νέος άνθρωπος με τον αθλητισμό», λέει η ίδια και συνεχίζει: «Με στηρίζουν η EthicSport και η Αdidas στον ρουχισμό. Παρόλο που φέτος είναι χρονιά Ολυμπιακών Αγώνων και πάλι δεν υπάρχει βοήθεια από το κράτος». 

Οι λέξεις «ντόπινγκ» και «πρωταθλητισμός», που για πολλούς είναι πια σήμερα άμεσα συνδεδεμένες, έρχονται μοιραία στην κουβέντα μας. «Δεν είναι έτσι», λέει η όμορφη Αναστασία, «και βέβαια υπάρχει πρωταθλητισμός χωρίς ντόπινγκ. Δεν γίνεται λίγες εξαιρέσεις να μαυρίζουν την εικόνα όλων των αθλητών. Υπάρχουν τρόποι να αποφύγεις τα απαγορευμένα, όπως κάποια συμπληρώματα, οι προπονήσεις στο υψόμετρο κ.ά. Αλλωστε, οι επιδόσεις των αθλητών φαίνονται στον χρόνο. Οταν ένας αθλητής έχει για χρόνια ανοδική πορεία αυτό είναι η απόδειξη. Τα πυροτεχνήματα είναι αυτά που πρέπει να φοβίζουν», λέει πολύ σοβαρά. Ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό όλων όσοι ασχολούνται με τον πρωταθλητισμό; «Όσοι κάνουν πρωταθλητισμό είναι εμμονικοί με το άθλημά τους και αφοσιώνονται στην επίτευξη του στόχου τους, δηλαδή στο χρυσό μετάλλιο. Διαφορετικά δεν γίνεται να πετύχεις. Θέλει απόλυτη αφοσίωση και πειθαρχία», απαντά. 

Ομως, όπως και η ίδια γνωρίζει αρκετά καλά, ο πρωταθλητισμός θέλει και θυσίες. «Ερχονται στιγμές που ζηλεύω τις φίλες μου που βγαίνουν, δεν έχουν πρόγραμμα διατροφής, είναι πιο χαλαρές. Αλλά όταν θέτεις στόχους και είσαι σε μικρή ηλικία, πρέπει να κάνεις θυσίες. Η ζωή είναι άλλωστε μπροστά μου. Θα ζήσω μετά. Δεν βιάζομαι». Τι είναι αυτό που της λείπει περισσότερο; «Πολλές φορές στις γιορτές, Χριστούγεννα ή Πάσχα, βρίσκομαι εκτός Ελλάδας και κάνω προπονήσεις. Τότε μου λείπουν πολύ οι δικοί μου άνθρωποι. Από την άλλη, όμως, αυτό με έχει κάνει πιο δυνατή και αυτόνομη». 

Πηγή: protothema.gr