Ο Σύλλογος «Καβοντόρου Γη» έχει στα χέρια του την απόφαση 166/2011 του Εφετείου Χαλκίδας, που δημοσιεύθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2011, με την οποία δικαιώνονται οι αγώνες αναγνώρισης της ιδιοκτησίας!
Με αυτή την απόφαση ανοίγει ο δρόμος για οριστική επίλυση του ιδιοκτησιακού προβλήματος, υπέρ των νόμιμων ιδιοκτητών γης και βάζει σε νέες βάσεις τις μελλούμενες επενδύσεις ΑΠΕ στην περιοχή.
Έχοντας ως δεδικασμένη την αποτυχία του Ελληνικού Δημοσίου να κερδίσει την Έφεση κατά της πρωτόδικής απόφασης υπέρ των ιδιοκτητών, ο Σύλλογος επιταχύνει τις ενέργειές του για αναγνώριση των τίτλων υποβάλλοντας αναγνωριστικές αγωγές για το σύνολο των ιδιοκτητών που εκπροσωπεί.
Παρακάτω παρουσιάζουμε τμήμα της απόφασης του Εφετείου που καταδεικνύει το σκεπτικό καθώς και την ορθότητα της γραμμής που ακολουθήσαμε έως σήμερα.
Προϋπόθεση της χρησικτησίας, σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές, ήταν η άσκηση φυσικής εξουσίας στο ακίνητο με διάνοια κυρίου και με καλή πίστη επί συνεχή τριακονταετία. Οι διατάξεις αυτές δεν καταργήθηκαν με το νόμο της 21-6/3-7-1837 «περί διακρίσεως δημοσίων κτημάτων, στο άρθρο 21 του οποίου ορίζεται ότι «ως προς τον τρόπον κτήσεως και διατηρήσεως της ιδιοκτησίας των δημοσίων κτημάτων, εφαρμόζονται αι εν τω πολιτικώ νόμω διατάξεις».
Η τριακονταετία έπρεπε να είχε συμπληρωθεί έως την 11η Σεπτεμβρίου του έτους 1915.
Προκειμένου περί γαιών, που βρίσκονται στην Εύβοια, οι εν λόγω γαίες δεν περιήλθαν στην κυριότητα του του Ελληνικού Δημοσίου ως διαδόχου του Τουρκικού Δημοσίου «δικαιώματι πολέμου».
Επιπλέον, στις περιοχές, που βρίσκονταν υπό τουρκική κατοχή, αλλά επρόκειτο να συμπεριληφθούν στην ελληνική επικράτεια (τουρκική ζώνη), όπως συνέβη και με την Εύβοια, με το Πρωτόκολλο της 4ης/16ης Ιουνίου 1830, ορίσθηκε ότι στο Ελληνικό Δημόσιο θα μεταβιβάζονταν μόνο τα περιουσιακά στοιχεία του οθωμανικού δημοσίου και όχι η περιουσία των ιδιωτών, η οποία θα παρέμενε σεβαστή.
Κατά συνέπεια, τα ακίνητα της Εύβοιας, τα οποία δεν ανήκαν στην κατηγορία των δημοσίων Οθωμανικών γαιών και δεν εξουσιάζονταν πριν από την επανάσταση από τον Σουλτάνο, αλλά κατέχονταν από Οθωμανούς ιδιώτες, δεν περιήλθαν στο Ελληνικό Δημόσιο κατά διαδοχή του Τουρκικού Δημοσίου.
…«Σύμφωνα δε, με όσα ειπώθηκαν στη νομική σκέψη, που προηγήθηκε, το αμέσως προηγούμενο ακίνητο ήταν ανέκαθεν ιδιωτική δασική έκταση ουδόλως δε περιήλθε στην κυριότητα του κυρίως παρεμβαίνοντος, και ήδη εκκαλούντος Ελληνικού Δημοσίου.
