Τη δική του τοποθέτηση επί του προϋπολογισμού έκανε ο βουλευτής Ευβοίας του ΠΑΣΟΚ Συμεών Κεδίκογλου.

Συζητάμε, λοιπόν, άλλον έναν προϋπολογισμό εν μέσω κρίσης. Στις 7-11-2012 είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Θα είναι η τελευταία φορά;», γιατί και τότε είχαμε κληθεί σε μία κρίσιμη ψηφοφορία να ψηφίσουμε κάποια μέτρα περιοριστικής οικονομικής πολιτικής. Δυστυχώς, απ’ ό,τι φάνηκε, δεν ήταν η τελευταία φορά και απ’ ό,τι βλέπουμε, θα έχουμε και άλλη τέτοια ψηφοφορία.

Θέλω, πριν ξεκινήσω την κυρίως ομιλία μου, να αναφερθώ σε ένα περιστατικό το οποίο μου έτυχε πριν από λίγο καιρό σε ένα νοσοκομείο όπου είχα πάει να επισκεφθώ έναν ασθενή. Ένας γιατρός καρδιολόγος με σταμάτησε και μου είπε το εξής: «Κύριε Κεδίκογλου, εγώ είμαι απογοητευμένος απ’ όλους, αλλά επειδή σας βλέπω και σας εκτιμώ, θέλω να μεταφέρετε το εξής: Υπάρχουν άρρωστοί μου οι οποίοι λόγω της φαρμακευτικής δαπάνης, λόγω της συμμετοχής που έχουν στα φάρμακα, δυστυχώς, δεν μπορούν πια να τα αγοράσουν και αφήνουν θεραπείες που είναι σημαντικές για την καρδιολογική τους πορεία χωρίς φάρμακα».

Αυτό πραγματικά με συγκλόνισε -θα έλεγα- και σαν γιατρό και σαν δημοκράτη και σαν άνθρωπο κυρίως και με έκανε να σκεφθώ αρκετά πράγματα.

Για να φθάσουμε στο σημείο αυτό, μας το υπαγόρευσε η Τρόικα; Η Τρόικα μας είπε: «Μειώστε τη φαρμακευτική σας δαπάνη». Εμείς διαλέξαμε -ενδεχομένως γιατί δεν θέλαμε να τα βάλουμε με τη φαρμακευτική βιομηχανία- να μειώσουμε λίγο τις τιμές στα γενόσημα, με αποτέλεσμα τα γενόσημα στην Ελλάδα να έχουν δύο και τρεις φορές μεγαλύτερες οι τιμές απ’ ό,τι οι συγκεκριμένες ουσίες που κυκλοφορούν, για παράδειγμα, στη Γερμανία και τη διαφορά αυτή να την πληρώνει ο ασφαλισμένος.

Μήπως μας είπε η Τρόικα ότι έπρεπε να κάνουμε οριζόντιες περικοπές και να αυξάνουμε τη φορολογία συνέχεια, αντί να μειώνουμε τις δαπάνες; Όχι, βέβαια. Αυτό ήταν μία επιλογή που, εάν τα πρώτα χρόνια της κρίσης ήταν ανάγκη, στα πέντε χρόνια θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει κάποιες αλλαγές.

Δείτε, όμως, ότι ακόμα και σε αυτά που στέλνουμε απαντητικά στα μέτρα που ζητά η τρόικα, εμείς τι προτείνουμε; Και άλλη φορολογία. Λέμε ότι, αν θέλουμε παραπάνω έσοδα, θα αυξήσουμε τον φόρο πολυτελείας ή θα κόψουμε το 30% στη μείωση του φόρου αλληλεγγύης. Ακόμα-ακόμα, έχουμε πει ότι θα βάλουμε εισοδηματικά κριτήρια για το ΕΚΑΣ, προσδοκώντας λίγα εκατομμύρια ευρώ. Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του!

Όταν κάναμε τις εκατό δόσεις, είχαμε πει ότι δεν θα κοιτάμε οικονομικά κριτήρια και αφορούσε, όπως ξέρετε, και το συνεπή φορολογούμενο, αλλά και το μπαταχτσή. Πάμε και λέμε ότι βάζουμε εισοδηματικά κριτήρια για το ΕΚΑΣ, που αφορά κυρίως χαμηλοσυνταξιούχους. Αυτές είναι δικές μας πολιτικές.

Πράγματι, έχουμε κάποιο καλό αποτέλεσμα μετά από αυτά τα χρόνια, κυρίως λόγω των θυσιών του ελληνικού λαού, που αυτό κυρίως φαίνεται από το πλεόνασμα το οποίο έχουμε, ένα πλεόνασμα όμως που οφείλεται στην υπερφορολόγηση.

Πέρα απ’ αυτό, εγώ θέλω να δώσω και κάποια άλλα στοιχεία, τα οποία αφορούν την ελληνική οικονομία, τα οποία δεν βλέπουμε συχνά. Το 2013 είχαμε παραπάνω παραγωγή απ’ ό,τι το 2014. Το 2014 συγκεκριμένα, σε ευρώ η χώρα παρήγε 3,5 δισεκατομμύρια λιγότερα, που σημαίνει ότι είχαμε μία μείωση του ΑΕΠ 2%, που σημαίνει 1,1 δισεκατομμύρια λιγότερα έσοδα. Αυτό, όπως ξέρετε, είναι ένα πρόσθετο δημοσιονομικό κενό, το οποίο μεταφέρεται.

Οι εξαγωγές μας μειώθηκαν τη χρονιά αυτή κατά 8,7% και είχαμε μείωση του εμπορικού ισοζυγίου, δηλαδή αυξήσαμε τις εισαγωγές και μειώσαμε τις εξαγωγές μας. Ξαναγυρίζουμε εκεί, στο παρελθόν, όπου πια είμαστε μία χώρα που φέρνουμε, αλλά δεν παράγουμε.

Δείτε τώρα το ασφαλιστικό σύστημα, όπου σχεδόν για κάθε έναν συνταξιούχο έχουμε και έναν εργαζόμενο. Είναι 2,6 εκατομμύρια οι συνταξιούχοι, 3 εκατομμύρια οι εργαζόμενοι. Αυτό είναι κάτι το οποίοι θα σταθεί; Φταίμε και εμείς που δώσαμε πολλές πλασματικές συντάξεις, βγάλαμε γρήγορα πολλούς συνταξιούχους στα πενήντα τους χρόνια.

Η ανεργία, βεβαίως, είναι στο 26%-27% και απ’ ό,τι είδαμε σε ένα πρόσφατο δημοσίευμα, εκατό χιλιάδες νέοι πηγαίνουν στο εξωτερικό. Η καινοτόμος Ελλάδα μεταναστεύει. Απ’ αυτούς, προσέξτε, το 73% έχουν μεταπτυχιακό, το 51% διδακτορικό και το 41% έχει τελειώσει ένα πολύ καλό πανεπιστήμιο.

Όσον αφορά τις επενδύσεις, για τις οποίες γίνεται τόσος λόγος, λέμε ότι η ανάπτυξη θα προέλθει από τις επενδύσεις. Στις επενδύσεις έχουμε το μικρότερο ποσοστό του κόσμου σε ποσοστό του ΑΕΠ, ενώ είμαστε στην τελευταία θέση ως η χειρότερη χώρα για επενδύσεις μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό προκύπτει από τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Αλλά βεβαίως πώς θα έρθει να επενδύσει ο άλλος, όταν για παράδειγμα στον τομέα της δικαιοσύνης από τις εκατόν ογδόντα εννέα χώρες είμαστε στην εκατοστή πεντηκοστή θέση σε ταχύτητα απονομής δικαιοσύνης στις εμπορικές συναλλαγές; Τρία χρόνια παραπάνω θέλει κάποιος στην Ελλάδα που θα μπλέξει με τη δικαιοσύνη, σε σχέση με το τι θέλει κάποιος στις χώρες του ΟΟΣΑ.

Αφού ανέφερα το θέμα της δικαιοσύνης, δεν νομίζω ότι έχει σημασία να αναφερθώ σε κάποια κονδύλια, γιατί απ’ ό,τι έχω καταλάβει την εισοδηματική πολιτική την έχει αναλάβει η δικαιοσύνη. Δίνουν μόνοι τους αυξήσεις στους εαυτούς τους, κάτι που τους βάζει απέναντι στην κοινωνία. Θα συμβούλευα να μη μου πουν να μην κρίνω τη δικαιοσύνη, γιατί όλοι κρινόμαστε εδώ πέρα. Γιατί, για παράδειγμα, θα έπρεπε να γυρίσουν αυτά τα λεφτά στους δικαστικούς και όχι σε μία μάνα μονογονεϊκής οικογένειας, αν είχαμε αυτή τη δυνατότητα; Θυμίζει τον Τιτανικό, που καθώς το πλοίο βυθιζόταν, κάποιοι χόρευαν βαλς και η ορχήστρα έπαιζε.

Μήπως το ΕΣΠΑ το χρησιμοποιούμε καλά; Το χρησιμοποιούμε για αναπληρωτές στα σχολεία που είναι απαραίτητοι, το χρησιμοποιούμε για πεντάμηνα, για να δίνουμε κάποιες ανάσες στα παιδιά. Όμως, αυτός δεν είναι ο σχεδιασμός που θέλουμε. Δεν είναι η ουσία του ΕΣΠΑ με το οποίο πρέπει να καταρτίζουμε τους ανθρώπους για μελλοντικά μόνιμα επαγγέλματα.

Μετά απ’ αυτά, θα περιμέναμε να μας εμπιστευθούν οι δανειστές, όταν για παράδειγμα έχουμε τον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ να μιλά μονομερώς για «κούρεμα» του χρέους κατά 70%; Ξέρετε, αν το δούμε και από ιατρικής πλευράς, ο ασθενής δεν πηγαίνει κατευθείαν από την εντατική στο γήπεδο, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος της υποτροπής και δεν μπορεί.

(Στο σημείο αυτό χτυπά το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)

Κυρία Πρόεδρε, θα ήθελα να δείξετε λίγη ανοχή.

Φταίμε κι εμείς σαν Κυβέρνηση που από τον Ιούνιο και μετά είχαμε έναν αντιμνημονιακό οίστρο και προσπαθήσαμε να ανταγωνιστούμε το ΣΥΡΙΖΑ σ’ αυτόν τον τομέα: Να φύγει το μνημόνιο, να φύγει το ΔΝΤ, κ.ο.κ. Εδώ, η Κυβέρνηση ή δεν είχε σκεφτεί καλά το κλίμα που υπήρχε διεθνώς ή πραγματικά μετέφερε μία διαφορετική εικόνα στο εσωτερικό. Πιστεύω ότι ήταν το πρώτο. Εν πάση περιπτώσει, «θα έχουμε πάντα το Παρίσι», όπως λέει και η ταινία Καζαμπλάνκα, για να θυμόμαστε το αδιέξοδο αυτής της πολιτικής.

Σήμερα, εδώ που φθάσαμε υπάρχει ανάγκη για εθνική συνεννόηση και εθνική συναίνεση. Εμείς το είδαμε στο ΠΑΣΟΚ, όταν σηκώσαμε το βάρος. Το βλέπει κι αυτή η Κυβέρνηση. Πιστεύω ότι δεν θα πρέπει να είναι είδηση, όταν ο Πρωθυπουργός καλεί τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να μιλήσουν. Γιατί το κατάφεραν στην Ισπανία, όπως και στην Πορτογαλία. Πρέπει να πουν ότι ένα, δύο, τρία θέματα πρέπει να τα κάνουμε και μετά να πάμε σε εκλογές. Ας αποφασίσει ο ελληνικός λαός και όποιος είναι ο κερδισμένος, να κληθεί να τα εφαρμόσει. Διαφορετικά, η χώρα οδηγείται στα βράχια.

Πρόσφατα –και ολοκληρώνω μ’ αυτό- διάβασα ότι στη Λαμία σε κομματικό ακροατήριο ο κ. Τσίπρας είπε –και δεν πίστευα στα αυτιά μου- ότι δεν θα μας χορέψουν εμάς οι αγορές, αλλά εμείς θα χτυπάμε το ζουρνά και το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν στους ρυθμούς μας.

Αν αυτό το εννοεί, αν μετά από πέντε χρόνια κρίσης αυτό είναι που πιστεύει ο εν δυνάμει Πρωθυπουργός και εκεί μας οδηγεί, τότε –αφού πιάσαμε τον κινηματογράφο- θα κλείσω με τον τίτλο μίας τρίτης ταινίας, την οποία γνωρίζουν οι σινεφίλ και λέγεται «Καληνύχτα και καλή τύχη».

Ευχαριστώ.

Ακολουθείστε μας στο Google News