Εορτασμός του Πολιούχου της Λαμίας Ευαγγελιστή Λουκά και της Απελευθέρωσης της πόλης απο τους Γερμανούς.
Ομιλία του Δημάρχου Λαμιέων, Γ.Κοτρωνιά:
Σήμερα ακούγοντας τις καμπάνες του Αγίου Λουκά να χτυπούν χαρμόσυνα, το μυαλό όλων μας πηγαίνει σε εκείνη τη μέρα του Οκτώβρη του 44 που οι καμπάνες του σήμαιναν τη Λευτεριά. Τη μέρα που τα μικρά παιδιά τότε, σήμερα ασπρομάλληδες, χτυπούσαν την καμπάνα στο εξωκλήσι ενώ τα πρώτα αντρικά σώματα έμπαιναν στην πρωτεύουσα της Ρούμελης τη Λαμία.
Ο νους μας συνειδητοποιεί την άρρηκτη σχέση της εκκλησίας με την πατρίδα, ο νους μας τρέχει στις αφηγήσεις, και ο νους των μεγαλυτέρων στις αναμνήσεις, της ημέρας εκείνης, που η πληγωμένη Ελλάδα άρχιζε ξανά να ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον της.
Της ημέρας που οι Έλληνες έβλεπαν ότι ο αγώνας στα βουνά της Αλβανίας και της Ελλάδας έβρισκε τη δικαίωση του.
Η ψυχή μας γυρίζει σε εκείνη τη μέρα που το έπος του 40 και της εθνικής αντίστασης μετουσιώνονται σε εθνική παρακαταθήκη, γίνονταν κιβωτός αξιών που μπορούσαν να σηματοδοτήσουν με ασφάλεια το μέλλον του γενναίου λαού μας.
Κι όμως ο λαός αυτός πριν προλάβει να δρέψει τις δάφνες της νίκης του πέρασε και τη δοκιμασία ενός εμφυλίου πολέμου, της πιο άγριας ίσως μορφής πολέμου, ενός πολέμου που τον έβγαλε από το τραπέζι των νικητών και του στέρησε μεγάλο μέρος από το μερίδιο της νίκης.
Κυρίως όμως του στέρησε την ανάπτυξη την κοινωνική συνοχή και την εθνική ομοψυχία, κράτησε την πατρίδα πολλά χρόνια διχασμένη και καθηλωμένη ενώ οι άλλοι λαοί προόδευαν και γεύονταν τα αγαθά της ειρήνης.
Ο Λαός όμως αυτός είχε τη δύναμη να τραβήξει μπροστά να βρει κοινό βηματισμό με τους συμμάχους του και να πάρει κι αυτό τη θέση του στην Ενωμένη Ευρώπη. Και είχε τη δύναμη γιατί ήταν νωπές ακόμη οι μνήμες του πολέμου και της κατοχής γιατί είχε γνωρίσει την πείνα, γιατί άκουγε τις φωνές των βασανισμένων, γιατί είχε μπροστά στα μάτια του τους νέους και τις νέες που προσέφεραν τα νιάτα τους θυσία στο βωμό της λευτεριάς.
Οι αξίες και τα ιδανικά που άφησε πίσω της αυτή η περίοδος ενέπνεε του Έλληνες, τους έκανε να νιώθουν υπερήφανοι, δυνατοί, τους έδειχναν με σιγουριά το δρόμο για το αύριο που περνούσε μέσα από την κοινή εθνική προσπάθεια.
Το έπος του 40 και η εθνική αντίσταση, έγιναν η εθνική κολυμβήθρα όπου ο Ελληνισμός αναβαπτίστηκε στις προαιώνιες αξίες του, τη φιλοπατρία, την αυτοθυσία, την αλληλεγγύη, δημιούργησαν το ηθικό έρεισμα της μεταπολεμικής κοινωνικής μας αγωγής, της παιδείας μας, έγιναν συστατικά του εθνικού μας χαρακτήρα και της εικόνας μας προς τους άλλους λαούς.
Το «ΟΧΙ» στους κατακτητές η ιαχή «αέρας» του Τσολιά έγιναν στοιχεία του εθνικού μας αυτοπροσδιορισμού συστατικά του χαρακτήρα μας ο οποίος εμπνέεται από τον ηρωισμό και την αρετή ως πρόθεσης να πράττει το αγαθό.
Προχωρήσαμε λοιπόν οι Έλληνες και με τα ειρηνικά μας έργα καταφέραμε να πάρουμε μια αξιοζήλευτη θέση μέσα στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι μόνο που με την άνοδο του επιπέδου της διαβίωσης αρχίσαμε να μεθάμε και μεθυσμένοι από την περίσσια των καταναλωτικών αγαθών αρχίσαμε, σιγά –σιγά στην αρχή και με ιλιγγιώδη ταχύτητα αργότερα να απομακρυνόμαστε απ’ τις αρχές αυτές, απ΄ τα στηρίγματα που όταν εμείς οι Έλληνες τα ακολουθήσαμε, μας κράτησαν όρθιους στην πολυκύμαντη ιστορία μας απ΄τις αρχές που κάθε φορά που αποκρινόμασταν, ζούσαμε δεινά και κινδύνευε κι αυτή ακόμη η ύπαρξη μας.
Οι Έλληνες τώρα τελευταία νομίσαμε ότι ο πόλεμος και η δυστυχία ήταν κάτι που πέρασε ανεπιστρεπτεί και συνέβαιναν πλέον μόνον σε άλλους λαούς. Πιστέψαμε κι εμείς και οι ηγεσίες μας ότι ήταν αρκετό μόνο στις εθνικές γιορτές και στις παρελάσεις να έχουμε επαφή με την ιστορία μας, ότι έφθανε σ΄αυτές τις επετείους να καμαρώνουμε για τους προγόνους μας και μετά να επιστρέφουμε σε μία καθημερινότητα τελείως διαφορετική.
Σε μία καθημερινότητα όπου λειτουργούμε σαν άρπαγες του εθνικού μας πλούτου, οικονομικού και περιβαλλοντικού , εγωιστικά , ατομιστικά, δυνάστες των ανήμπορων πλούσιοι με δανεικά επιτυχημένοι χωρίς πολλές φορές αξία,εραστές της ήσσονος προσπάθειας και του πλαγίου δρόμου ευτυχισμένοι σε ένα κράτος που δυστυχεί , σε μία καθημερινότητα που μας οδήγησε σ΄ αυτή την κατάσταση της ηθικής και οικονομικής κρίσης του αδιεξόδου της κατάθλιψης και τελικά της απώλειας ακόμη και της εθνικής μας αξιοπρέπειας.
Τέτοιες μέρες σαν την σημερινή πρέπει να ανοίξουμε το νου και την ψυχή μας και να ψάξουμε ξανά τον προσανατολισμό μας. Σήμερα αν κατανοήσουμε ότι η οικονομική κρίση είναι αποτέλεσμα μίας ηθικής πάνω απ΄ όλα κρίσης της ελληνικής κοινωνίας , ότι είναι ο απότοκος της αποξένωσης από τις αξίες του Ελληνισμού και του χριστιανισμού, τότε έχουμε μία ελπίδα για το αύριο, αν όμως μέσα μας πιστεύουμε ότι μπόρα είναι και αυτή και θα περάσει, τότε σημαίνει ότι δεν έχουμε καταλάβει τίποτα και είμαστε καταδικασμένοι να περάσουμε για πολλά χρόνια στο περιθώριο της ιστορίας και των παγκόσμιων εξελίξεων.
Άνθρωποι καθημερινοί σαν κ εμάς ήταν οι ήρωες του 40, άνθρωποι που αγαπούσαν τη ζωή και τις ομορφιές της αλλά που πίστεψαν στην ανάγκη του αγώνα , αγάπησαν πάνω απ΄όλα την πατρίδα και την ήθελαν ελεύθερη, αξιοπρεπή για να ανθίσει μέσα σ΄ αυτή η παιδεία, η πρόοδος και η αλληλεγγύη. Αλήθεια αν μας βλέπουν από εκεί ψηλά και μας ρωτήσουν για την κληρονομιά που μας άφησαν, τι θα τους απαντήσουμε; ζούμε σήμερα σε ελεύθερη και περήφανη πατρίδα; ;έχουμε παιδεία ; υπάρχει κοινωνική ευαισθησία; και αν τις διαπιστώνουμε γιατί δεν αντιδρούμε; γιατί γινόμαστε συνένοχοι στο δρόμο προς το γκρεμό όπου η πλαστή, η ψεύτικη ευμάρεια μας, μας οδηγεί κατευθείαν. Στο γκρεμό όπου εμείς πηγαίνουμε χορεύοντας και γελώντας.)
Συμπολίτισσες , Συμπολίτες
Δεν μπορεί ναείμαστε παθητικοί δέκτες, άπρακτοι κριτές των καφενείων.
Εμείς τι κάνουμε; οι Λαμιείς μέσα από την ιστορία του τόπου χαρακτηρίζονταν από τον ηρωισμό και την ευθυκρισία τους, είναι γνωστή η συμμετοχή τους και η ορθή κρίση τους ως ιερομνήμονες δικαστές στην Πυλαϊκή Αμφικτυονία και οι γενναίες δικαστικές αποφάσεις στην νεότερη ιστορία μας. Είναι γνωστοί οι σπουδαίοι πολιτικοί μας ευπατρίδες που πέθαναν στην ψάθα πιστοί στις αρχές τους.
Σήμερα ο τόπος μας δεν χρειάζεται μόνο την κρίση μας και το μυαλό μας χρειάζεται την αγωνιστικότητα μας και τη δύναμη μας, δύναμη που γεννιέται από την αδικία, από την προχειρότητα με την οποία μας αντιμετωπίζουν, προχειρότητα που σημαίνει περιφρόνηση, σήμερα συμπολίτες όλοι μαζί πρέπει να συμμετέχουμε σε μία εθνική προσπάθεια αλλά με αρχές και κανόνες.
Απαιτούμε σεβασμό στους πολίτες αυτού του τόπου και πρώτα απ΄όλα σε εκείνους που γέροντες σήμερα, όταν ήταν παιδιά πήραν την Ελλάδα ερείπια μετά τον πόλεμο και την έκαναν σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα.
Θέλουμε εμπνευσμένους έντιμους πολιτικούς που να σέβονται τον λαό μας, να λένε αλήθειες, μορφωμένους, πετυχημένους πρώτα στη ζωή, καταξιωμένους και στην κοινωνία και στην πολιτική.
– Απαιτούμε μέσα στην εθνική προσπάθεια η Λαμία να έχει τη θέση που ο ιστορικός της ρόλος καθορίζει
– Απαιτούμε να έχουμε το Πανεπιστήμιο μας
– Απαιτούμε να διατηρήσουμε τις δομές που ενισχύουν την ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας, ζητούμε το μερίδιο μας σε νέες μορφές ανάπτυξης θα αγωνισθούμε για την αξιοπρέπεια του συμπολίτη, θα εργαστούμε για το κύρος και την αξιοπρέπεια της πατρίδας.
Χρειαζόμαστε ελπίδα και αλήθεια, ουσία και όχι εντυπώσεις εντιμότητα και δικαιοσύνη στις πράξεις της πολιτείας, μεθοδικότητα και οργάνωση , όχι σκόρπιες τουφεκιές, και πυροσβεστικές λύσεις, χρειαζόμαστε μία καινούρια ελληνική κοινωνία, θεμελιωμένη σε στέρεες Βάσεις αυτές που μας έδειξε η γενιά του 40, αυτές που ξεχάσαμε και χάσαμε το δρόμο.
Αυτές που μέσα από τη θρησκεία την πατρίδα και την παράδοση μας σήμερα δίνουμε υπόσχεση ο καθένας και όλοι μαζί ότι θα ξαναβρούμε. για να είμαστε εμείς εδώ σ΄ αυτήν την πόλη σ΄ αυτόν το Δήμο, οι πρώτοι του αύριο της ελπίδας και όχι οι τελευταίοι του ένδοξου χθες.
Εύχομαι σε όλες και σε όλους χρόνια πολλά και πάντα η Λαμία μας να βρίσκεται κάτω από τη σκέπη του πολιούχου Αγίου Λουκά.
Σας ευχαριστώ.
