Σε πολιτικό και σε γκόμενα δε δίνεις δεύτερη ευκαιρία

Σε μία συνέντευξη που θύμιζε περισσότερο κουβεντούλα μεταξύ φίλων ο γνωστός Χαλκιδαίος δημοσιογράφος Βάγιας Κατσός απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις με ειλικρίνεια και αμεσότητα ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην κατάσταση που επικρατεί τον τελευταίο καιρό στην πολιτική σκηνή, τόσο σε πανελλήνιο όσο και σε τοπικό επίπεδο. Χωρίς περιστροφές, χαρακτήρισε τους βουλευτές Ευβοίας του ΣΥΡΙΖΑ «ανύπαρκτους πολιτικούς απατεώνες», ενώ αδιάφορο πολιτικά κρίνει και τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής Νίκο Μίχο, χαρακτηρίζοντας το κόμμα του «ναζιστικό, χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης στη Βουλή».

Ακόμα αναφέρθηκε στους λόγους που επέλεξε να είναι υποψήφιος, εξήγησε με λίγα λόγια την ουσία της πολιτικής, τοποθετήθηκε επί του προσφυγικού και αναφέρθηκε σε δύο από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η σημερινή Ελλάδα: στο διογκωμένο και αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα και την έλλειψη πολιτικής παιδείας που χαρακτηρίζει το μέσο Έλληνα.

Ανέκαθεν ήμουν πολιτικοποιημένος. Ποτέ δεν ανήκα όμως σε κάποιον «πολιτικό μηχανισμό» ή κάποιο κόμμα. Ο λόγος που ασχολούμαι πλέον πιο ενεργά με την πολιτική είναι γιατί θεωρώ πως η εποχή απαιτεί ουσιαστική δράση και όχι παθητική θέαση όσων ζούμε. Ο λόγος που κατέβηκα με τη «Δημιουργία, ξανά!» στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 είναι γιατί υπάρχει απόλυτη ιδεολογική σύγκλιση απόψεων, τόσο με τον πρόεδρο της Θάνο Τζήμερο όσο και με τις γενικότερες θέσεις του κόμματος και τους ανθρώπους του. 

Κύρια είναι δύο και χωρίζονται σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. Σε εθνικό επίπεδο, η διεκδίκηση χαμηλότερης φορολογίας και ασφαλιστικών εισφορών, ώστε να αναπνεύσει ξανά η ιδιωτική επιχειρηματικότητα και να απελευθερωθεί αναπτυξιακά μία μεγάλη κοινωνική ομάδα που βρίσκεται σήμερα υπό ομηρία και περιλαμβάνει τον μικρομεσαίο ιδιώτη, τον μικρό ή μεγάλο επιχειρηματία, τον έμπορο και γενικότερα όσους παράγουν και βάλλονται σήμερα περισσότερο από όλες τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες, ώστε με αυτό τον τρόπο να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Αυτό επιτυγχάνεται μόνο με παράλληλη μείωση κρατικών δαπανών και η «Δημιουργία, ξανά!» είναι το μόνο κόμμα που μιλάει καθαρά για το πώς αυτό θα επιτευχθεί, χωρίς να υπολογίζει το όποιο πιθανώς εκλογικό κόστος. Μεταρρύθμιση δε σημαίνει «και άλλο φορολογία» προκειμένου να καλυφθούν τα δημοσιονομικά κενά, όπως οι σημερινοί κυβερνόντες δηλαδή πιστεύουν έχοντας μεταφέρει και στον κόσμο αυτή την πεποίθηση, με καταστροφικά αποτελέσματα για την κοινωνία μας. Σε τοπικό επίπεδο, η διεκδίκηση αναπτυξιακών έργων για το νομό Ευβοίας αλλά και η προώθηση νέων ιδεών που θα δώσουν νέα οικονομική ώθηση σε έναν προικισμένο από τη φύση τόπο.

Αν το πάρουμε ρεαλιστικά, όπως σήμερα είναι διαμορφωμένος ο πολιτικός χάρτης, όχι. Αν το δούμε ιδεατά και μακροπρόθεσμα, ναι, μετά βεβαιότητας! Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε ως κόμμα του 2 με 4%. Η «δημιουργία» έκανε πολιτικό ντεμπούτο με 2,5%. Τίποτα δεν είναι απίθανο. Δεν πιστεύω στο μύθο της «χαμένης ψήφου». Προσωπικά θεωρώ «χαμένη» την ψήφο που πηγαίνει στη λιγότερο χειρότερη επιλογή.  Όταν ψηφίζουμε, επιλέγουμε τα άτομα και τα κόμματα που θα μας εκπροσωπήσουν στη Βουλή. Δεν κερδίζουμε κάτι όταν ψηφίζουμε «το μη χείρον» ή με ελλιπή γνώση και μετά κόβουμε το χέρι μας. Η ψήφος έχει τίμημα, σήμερα η χώρα κουβαλάει τον σταυρό που έριξε στις προηγούμενες εκλογές. Ο Έλληνας πολίτης πρέπει αυτό κάποια στιγμή να το συνειδητοποιήσει απόλυτα. Όσο πιο γρήγορα, τόσο το καλύτερο. Πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε όμορφα ψέματα και να αρχίσουμε να αποδεχόμαστε σκληρές αλήθειες, για να πάμε παρακάτω. Διαφορετικά θα βουλιάζουμε για πάντα σε έναν ηθικό και οικονομικό βούρκο. Ζούμε σε μία εποχή που ο καθένας μπορεί να εξαγγείλει το πιο τρελό και ανεδαφικό και να γίνει πιστευτός γιατί χαϊδεύει αυτάκια! Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει οδηγήσει τον κόσμο σε περαιτέρω απαξίωση της πολιτικής. «Τους πιστέψαμε, μας ξεγέλασαν, όλοι ίδιοι είναι!», αυτός είναι ο ιός της εποχής, ο ιός του αριστερού και δεξιού κρατισμού που έχει μετατρέψει τους πολίτες σε πολιτικά ζόμπι! Γιατί, δεν είναι όλοι ίδιοι! Είναι σα μετά από μία τραγική σχέση και έναν κακό χωρισμό να λες «όλες οι γυναίκες / άνδρες είναι ίδιοι!». Είναι εξαιρετικά ανώριμη αυτή η στάση. Μόνο αν ο Έλληνας ψηφοφόρος ωριμάσει πολιτικά, θα αποκτήσουμε ένα πραγματικά άξιο και δημοκρατικό πολιτικό προσωπικό. Όλα τα άλλα είναι φρούδες ελπίδες.

Αναμφίβολα όχι. Αυτό που μου αρέσει στον Θάνο είναι πως αυτό που βλέπεις, αυτό θα πάρεις. Δε σου κρύβει την όποια άποψη του με μισόλογα, στη θέτει ευθέως με επιχειρήματα και εσύ μπορείς να διαφωνήσεις ή να συμφωνήσεις μαζί του. Είναι ένας πολιτικός που έχει δεχθεί τόνους λάσπης, με ό,τι πιο απίθανο μπορεί κάποιος να προσάψει σε έναν άνθρωπο, που όμως σε κερδίζει όταν καθίσεις να τον ακούσεις ή τον διαβάσεις χωρίς παρωπίδες. Έχω βαρεθεί να βλέπω άτομα να κατεβαίνουν υποψήφιοι, να βλέπω κόμματα να είναι υποψήφια χωρίς να έχουν ξεκάθαρη θέση πάνω σε κοινωνικά, οικονομικά ή εξωτερικής πολιτικής θέματα. Με απλά λόγια, κατεβαίνουν υποψήφιοι χωρίς ο κόσμος να γνωρίζει ουσιαστικά ποιοι είναι. Προσωπικά, όταν θεωρώ ότι έχω κάτι να πω, το γράφω στο Facebook χωρίς δεύτερη σκέψη, αφιλτράριστο και δημόσια και κρίνομαι γι’ αυτό. Όποιος θέλει να ασχοληθεί με τα κοινά οφείλει να το κάνει αυτό ώστε ο ψηφοφόρος να γνωρίζει τι ψηφίζει. Όταν λοιπόν ψηφίζεις Τζήμερο ή αν αύριο ψηφίσεις Κατσό, αν μη τι άλλο γνωρίζεις τι ψηφίζεις ακριβώς. Άρα όλο αυτό γίνεται για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους ουσίας και όχι φτηνού εντυπωσιασμού.

Θα σας πω αναφέροντας ένα παράδειγμα. Στη συζήτηση επί του ασφαλιστικού ο Πρωθυπουργός στη Βουλή πέταξε το γάντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη λέγοντας με επικριτικό τόνο: «Πείτε μας τι θα κάνετε όταν βγείτε κυβέρνηση με λίγα λόγια. Θα κάνετε απολύσεις στο δημόσιο; Θα κόψετε συντάξεις;» και από κάτω δεν είδα καμία απολύτως αντίδραση επί της ουσίας της ερωτήσεως. Προσωπικά θα ήθελα μια ξεκάθαρη απάντηση: «ναι, εφόσον αυτό κριθεί απαραίτητο, θα γίνουν και απολύσεις και θα μειωθούν τα ρετιρέ των συντάξεων» ή «όχι, δεν πρόκειται να το κάνουμε». Η μη αντίδραση δε μου άρεσε καθόλου, τακτική που βλέπω πως διατηρούν όλα τα στελέχη σήμερα της ΝΔ, καθώς η μη σαφής αντίδραση δίνει «πατήματα» στον αντίπαλο να ισχυρίζεται ότι θέλει. Για μένα πρέπει να ξέρει ο ψηφοφόρος από πριν τι θα ψηφίσει, όχι να φαντάζεται. Και όχι μόνο να ξέρει αλλά η πολιτική δέσμευση να ισχύει και κατόπιν εκλογής. Δηλαδή αν εγώ σου λέω «θα κάνω αυτό», να το κάνω! Δεν υπάρχουν δικαιολογίες και αυταπάτες στην πολιτική. Οι αυταπάτες καταστρέφουν. Σε πολιτικό και σε γκόμενα, δε δίνεις δεύτερη ευκαιρία!

Ο μέσος Έλληνας γνωρίζει τι βρακί φοράει η Μενεγάκη, τι λέει το ζώδιο για την ημέρα του, αλλά δεν παρακολουθεί πολιτική επικαιρότητα. Παρόλα αυτά, ισχύει το παράδοξο να έχει ακλόνητη πολιτική άποψη. Έτσι κάποια στιγμή καλείται να ψηφίσει και κάνει τη χειρότερη δυνατή επιλογή. Πως; Μέσω μιας διαίσθησης που στηρίζεται σε λανθασμένα δεδομένα. Γιατί; Γιατί όλο το διάστημα δεν ασχολιόταν καθόλου με την πολιτική. Δεν ασχολιόταν είτε γιατί πιστεύει ότι «όλοι είναι ίδιοι» είτε γιατί ο κόσμος δεν έχει την κριτική ικανότητα να καταλάβει ότι δεν είναι όλοι ίδιοι. Δεν είναι όλοι ψεύτες στην κοινωνία, το είδωλο που βλέπουμε στον καθρέφτη είμαστε εμείς. Αυτό που είμαστε, αυτό ψηφίζουμε. Υπάρχουν και κόμματα και αξιόλογα άτομα τα οποία αν ο κόσμος ασχοληθεί και λίγο βάλει το κριτήριο πάνω από τον εαυτό του, μπορεί να καταλάβει πως αξίζουν ευκαιρίας στο πολιτικό προσκήνιο. Αντί αυτού πετάμε ένα «όλοι είναι ίδιοι» και επαναπαυόμαστε υπό τη λανθασμένη σκέψη πως «τα πάντα είναι υποκινούμενα», νομοτελειακά. Το «όλοι ίδιοι είναι» δικαιολογεί μόνο τη δική μας αποτυχία κριτικής σκέψης. Τίποτ’ άλλο. 

Είναι συνδυασμός όλων αυτών. Δηλαδή στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή έχουμε αναμφίβολα πολλούς άξιους και χρήσιμους δημόσιους υπαλλήλους αλλά έχουμε και ένα πολύ σημαντικό αριθμό δημόσιου προσωπικού για το οποίο δυστυχώς δε μπορώ να χρησιμοποιήσω τις ίδιες λέξεις. Γι’ αυτό θεωρώ λύση την εξατομικευμένη αξιολόγηση στο δημόσιο και όχι με οριζόντιες πρακτικές, όπως και την άρση της μονιμότητας, ώστε να ξεχωρίσουν οι παραγωγικοί από τους μη παραγωγικούς, ώστε να μην φορτώνονται άδικα οι πρώτοι τα βάρη των δεύτερων, τόσο στην εργασία τους όσο και στην κοινωνία. Η τεχνολογία σήμερα δίνει λύσεις ώστε αφενός το κράτος να γίνει πιο αποδοτικό στον πολίτη, ελαχιστοποιώντας το ανθρώπινο δυναμικό στο άκρως απαραίτητο, ώστε έτσι να ελαττωθούν και οι δημόσιες δαπάνες. Ο άξιος δημόσιος υπάλληλος πρέπει σήμερα να καταλάβει πως είμαστε ουσιαστικά σύμμαχος του, γιατί όπως πάει η κατάσταση η χώρα θα καταρρεύσει πλήρως, οπότε και αυτός, ο άξιος, θα μείνει χωρίς μισθό. Μην έχουμε αυταπάτες: όλοι μαζί θα οδηγηθούμε πιο βαθιά στο σκοτάδι, προς όφελος όλων των κοινωνικών ομάδων είναι να γίνουν βαθιές μεταρρυθμίσεις, ώστε να αναδυθούμε στο φως.

Η Εύβοια έχει δύο μεγάλα προβλήματα. Το πρώτο είναι το άθλιο οδικό της δίκτυο, που λειτουργεί ως τροχοπέδη της ανάπτυξης της. Το δεύτερο είναι η προβολή της. Η Χαλκίδα πχ είναι μια πόλη με μοναδική ιστορία που δεν είναι γνωστή ούτε στους Χαλκιδαίους. Πέρα από αυτό έχει ένα μοναδικό παγκοσμίου φήμης φαινόμενο το οποίο η πολιτεία δεν έχει προβάλλει όσο θα έπρεπε. Θα έπρεπε να υπήρχε ένα μουσείο παλιρροϊκού φαινομένου ή ένα μουσείο διαχρονικών γεφυρώσεων του Ευρίπου, ένα «Μουσείο Διαχρονικής Παλίρροιας και Γεφυρώσεων Ευρίπου». Αυτό, ως ένα παράδειγμα. Ως προς τους δρόμους τώρα. Από τη δεκαετία του 70 ακούγεται ότι πρέπει να φτιαχτεί ένας νέος δρόμος που να συνδέει τη Χαλκίδα με την Ιστιαία. Το έργο έχει περάσει από 40 κύματα αλλά δεν έγινε ποτέ. Δεν έγινε σε πολύ καλές εποχές, όπου περάσαν χρήματα από την Εύβοια και χάθηκαν ευκαιρίες όπως πχ όταν είχε πέσει πρόταση ένα τμήμα της εθνικής οδού να περάσει από τη βόρεια Εύβοια. Το έργο αφενός θα καλυτέρευε τη ζωή στην παραμελημένη σήμερα Βόρεια Εύβοια και θα λειτουργούσε αναμφίβολα αναπτυξιακά. Και δεν έγινε γιατί δεν «κυνηγήθηκε» από το σύνολο των βουλευτών που εκλέχτηκαν στην Εύβοια. Πέρα λοιπόν από το τι πρέπει να γίνει πρέπει να γίνει και η κατάλληλη επιλογή ανθρώπων που θα προωθήσουν τις όποιες ιδέες με πάθος. Και όταν λέω με πάθος δεν εννοώ να πάνε να κλείσουν ένα δρόμο ή να κλείσουν τα διόδια διεκδικώντας κάτι. Η διεκδίκηση επιτυγχάνεται τουλάχιστον στα δικά μου μάτια μόνο μέσω της ψήφου. Άπαξ και ψηφίσεις τελειώνει το θέμα. Έχεις επιλέξει αντιπροσώπους. Δεν έχει νόημα να πηγαίνεις να κλείνεις δρόμους, να φωνάζεις, όταν έχεις επιλέξει προηγουμένως το χειρότερο δυνατό πολιτικό προσωπικό. Τώρα λοιπόν, αν έχεις πρόβλημα, πας κατευθείαν στη Ζωή Λιβανίου του ΣΥΡΙΖΑ πχ και της λες «τι κάνεις εδώ; Ποιες είναι οι προτάσεις σου;» Προσωπικά δεν έχω δει καμία πρόταση, πέρα από «απεργίες» και ανέξοδους και ανώφελους «αγώνες» που στρέφονται κατά της πολιτικής που οι ίδιοι ασκούν! Παράνοια! Άπαξ και ψηφίσεις λάθος όλα τα υπόλοιπα είναι εκτόνωση. Με την εκτόνωση δεν καταφέρνεις κάτι και με την εκτόνωση δεν ασκείς πολιτική.

Οι ασκοί του Αιόλου με το προσφυγικό άνοιξαν 100% με την εντελώς λανθασμένη πολιτική των «ανοιχτών συνόρων» του ΣΥΡΙΖΑ. Πόλεμος στη Συρία υπήρχε και πριν. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ σχημάτισε κυβέρνηση με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων ουσιαστικά ήταν σα να τους προσκάλεσε ανοιχτά: «ελάτε στην Ελλάδα. Εμείς θα πιέσουμε μετά να πάτε όπου θέλετε», κάτι που βέβαια δεν έγινε, ή μάλλον έγινε αλλά με εντελώς λανθασμένο τρόπο, εγκλωβίζοντας τους τελικά στην Ελλάδα. Η πολιτική των «ανοιχτών συνόρων» είναι μια απάνθρωπη, λανθασμένη και επικίνδυνη πολιτική, σε πολλά επίπεδα. Είναι σαν να λες σε έναν άνθρωπο που δε ξέρει κολύμπι, σαν να τον καλείς μες το χειμώνα μαζί με τα παιδιά του, με κίνδυνο να χάσουν τη ζωή τους, έλα στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και έχουμε θρηνήσει εκατοντάδες νεκρούς και παιδιά, που είναι το χειρότερο από όλα. Ειδικά τα παιδιά είναι ένα θέμα που με έχει προβληματίσει πάρα πολύ. Προσωπικά ως γονέας, αν υποθέσουμε πως στην Ελλάδα ξεσπούσε εμφύλιος, θα επεδίωκα ενδεχομένως να περάσω στην Αλβανία, όπου θα θεωρούμουν πρόσφυγας, ώστε να μη κινδυνεύει η οικογένεια μου, θεμιτό και απόλυτα κατανοητό αυτό. Όμως, όσο και αν η Αλβανία δεν είναι και η καλύτερη χώρα για να μεγαλώσεις το παιδί σου, όπως είναι και η Τουρκία, με τίποτα δε θα διακινδύνευα να περάσω με μια βαρκούλα στην Ιταλία, να γίνω δηλαδή λαθρομετανάστης, βάζοντας σε κίνδυνο την τετράχρονη κόρη μου η οποία δε ξέρει κολύμπι. Επίσης, έχοντας παιδί, αν ήμουν στην Ειδομένη δε θα έβαζα για κανένα λόγο μπροστά την κόρη μου στα επεισόδια. Βλέπω σε πολλές περιπτώσεις, κάτι που προσωπικά μου κάνει αλγεινή εντύπωση, να παίρνουν μαζί τα παιδιά τους, χρησιμοποιώντας τα κατά κάποιο τρόπο ως ανθρώπινη «ασπίδα». Σε τέτοιου είδους καταστάσεις, τα παιδιά προστατεύονται, πρέπει να παραμένουν στο απυρόβλητο! Αν χτυπήσεις στο Google «επεισόδια Ειδωμένη» θα δεις ότι στις περισσότερες φωτογραφίες μπροστά στα επεισόδια παιδιά. Για μένα τα παιδιά δεν τα βάζεις στην πρώτη γραμμή σαν ασπίδα. Ούτε καν διανοείσαι κάτι τέτοιο! Πάω εγώ με το φίλο μου τον ενήλικα να διεκδικήσω να ανοίξουν τα σύνορα. Δε μπορώ να δεχθώ ως πατέρας ότι μπορεί να μπει μπροστά ένα παιδί και ειδικά όταν έχω δει εικόνες που αρπάζει ο άλλος το βρέφος και του συμπεριφέρεται λες και κρατάει κουδουνίστρα δε μπορώ να πω ότι μου δημιουργεί και τα καλύτερα συναισθήματα συμπαράστασης. Γενικά ως άνθρωπος πιστεύω πως μπορεί να συνυπάρξει αρμονικά μια κοινωνία αποτελούμενη από διαφορετικές αλλόθρησκες κοινωνικές ομάδες. Αυτό όμως μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν υπάρχει ένα ισχυρό κοσμικό νομικό πλαίσιο που λειτουργεί αποσβεστικά σε οποιαδήποτε ενδεχομένως ένταση δημιουργηθεί ανάμεσα στις κοινότητες, επιβάλλοντας την τάξη, καθώς ελευθερία δεν σημαίνει κάνω ό,τι θέλω. Πιστεύω ακράδαντα πως κάθε άνθρωπος έχει αναφαίρετο δικαίωμα να πιστεύει όποιο Θεό θέλει, ή να μην πιστεύει σε κανένα Θεό, αρκεί να μην προσπαθεί να επιβάλει στον άλλο την άποψη του με οποιοδήποτε τρόπο, πόσο μάλλον με τη βία. Το δικαίωμα στην ανεξιθρησκία είναι για μένα ιερότερο όλων, κατοχυρωμένο Συνταγματικά στη χώρα μας πριν ακόμα απελευθερωθεί από τους Τούρκους. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, το κράτος μας χρειάζεται ισχυρότερη κοσμική θωράκιση. Δηλαδή η Ορθόδοξη Εκκλησία, ή το οποιοδήποτε άλλο θρησκευτικό δόγμα, να μην εμπλέκεται στα μονοπάτια του κράτους. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που είμαι αναφανδόν υπερ του διαχωρισμού Εκκλησίας – Κράτους. Τίποτα δε λειτουργεί όταν υπάρχουν δύο νομικά συστήματα σε έναν τόπο.

Δε μπορείς να έχει π.χ. η Ελλάδα το νομικό σύστημα της, το κοσμικό της σύστημα, και στη Θράκη να εφαρμόζεται η σαρία, όπου και αυτή είναι νομικό σύστημα, που εκτίνεται δηλαδή πέρα από τη θρησκευτική φιλοσοφία στην επιβολή ενός τρόπου ζωής. Πρέπει να υπάρχει ένα νομικό σύστημα, κοσμικό και όχι, ποτέ Θεοκρατικό. Πάνω σε αυτό υπάρχει μια μεγάλη παρερμηνεία: κοσμικό κράτος δε σημαίνει απαγόρευση του αναφαίρετου δικαιώματος του ανθρώπου να πιστεύει ή όχι σε μια ανώτερη από αυτόν ύπαρξη. Δηλαδή, αν εσύ είσαι χριστιανή Ορθόδοξη έχεις κάθε δικαίωμα να πιστεύεις, να θρησκεύεσαι, να πηγαίνεις στην εκκλησία, ακόμη και κάθε μέρα αν αυτό σε κάνει να νιώθεις καλύτερος άνθρωπος. Κανείς δε σε ενοχλεί. Αυτό αλλάζει μόνο όταν προσπαθείς να περάσεις τους δικούς σου κανόνες στην κοινωνία, να επιβάλλεις τους ίδιους κανόνες και στο διπλανό σου. Είμαι ενάντια στο θρησκευτικό φανατισμό και αυτό που με ενδιαφέρει είναι ο καθένας να σέβεται τους νόμους της Ελλάδας. Και η Ελλάδα έχει νόμους. Χρειάζονται βελτίωση πολλοί από αυτούς; Σαφέστατα ναι. Αυτό δε σημαίνει πως δεν έχουμε όμως νόμους. Το πρόβλημα είναι όμως πως δεν εφαρμόζονται ώστε πράγματι να υπάρχει ισονομία. 

Σήμερα επικρατεί μια μεγάλη παρεξήγηση. Η σημερινή κυβέρνηση προσπαθεί με άμεσους ή έμμεσους τρόπους να ρίξει όλα τα βάρη και το φταίξιμο για την κατάσταση που έχει δημιουργήσει η λανθασμένη πολιτική της στην Ευρώπη και στο ΔΝΤ, αλλά και γενικότερα στους ξένους. Φταίνε όλοι, εκτός από εμάς. Οι ξένοι κάνουν ότι κάνουν, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι είναι οι χειρότεροι, αυτός είναι ο ρόλος τους. Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε; Το τελευταίο που μπορώ να πιστέψω είναι ότι όλοι οι άλλοι μας επιβουλεύονται και εμείς είμαστε οι καλύτεροι. Έχουμε κάνει πολύ σημαντικά λάθη ως λαός. Τα κόμματα εξουσίας έχουν κάνει πολύ μεγάλα λάθη. Η Νέα Δημοκρατία, πχ, που σήμερα διεκδικεί πάλι με αξιώσεις την εξουσία, έχει κάνει τρανταχτά λάθη στο παρελθόν. Ο Κώστας Καραμανλής ο νεότερος είναι κατά την ταπεινή μου άποψη ο δεύτερος χειρότερος Πρωθυπουργός που έχει περάσει από τη χώρα, μετά τον Τσίπρα ασφαλώς, που είναι μακράν ο πρώτος. Η ΝΔ φέρει σημαντικές ευθύνες για όσα σήμερα ζούμε και δυστυχώς ως σήμερα δεν έχω δει σοβαρή αυτοκριτική, ώστε να μπορέσει ο κόσμος να τις διαγράψει για να πάμε παρακάτω, προχωρώντας σε κάτι καινούργιο, ώστε να γίνει πραγματικά ένα restart στη χώρα.

Η χώρα βρίσκεται υπό επιτροπεία. Δεν είναι η πρώτη, δεν είναι η δεύτερη. Σήμερα είμαστε με ευρώ, οι προηγούμενες χρεοκοπίες ήταν με δραχμή. Τίποτα δε λέει ότι με δραχμή θα είμαστε καλύτερα, το αντίθετο θεωρώ ισχύει, θα είμαστε χειρότερα. Γι’ αυτό αφενός υποστηρίζω την παραμονή μας στο ευρώ και αφετέρου είμαι φεντεραλιστής, πιστεύοντας πως το μέλλον της χώρας βρίσκεται στην ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης. Η χώρα λοιπόν πρέπει σήμερα να αντιμετωπίσει τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που έχει στη ρίζα τους. Δε μπορείς να ζητάς συνέχεια χρήματα και δανεικά και μνημόνια. Πρέπει να ρυθμίσει τα οικονομικά του οίκου της. Αν δε ρυθμίσει τα δικά της οικονομικά, δε προχωρήσει σε δημοσιονομικές περικοπές, αν δε μειώσει κρατικές σπατάλες, αν δεν κλείσει δημόσιους οργανισμούς που δε χρειάζονται, αν δεν κάνει ιδιωτικοποιήσεις, αν δεν κόψει με λίγα λόγια όλες τις σπατάλες που γίνονται στο ελληνικό κράτος, όση φορολογία και αν βάλεις πολύ απλά όλο αυτό θα πέφτει σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο και θα είμαστε συνεχώς σε ένα βούρκο. Γι’ αυτό είμαι και κατά της οικουμενικής. Δε μπορείς να ασκήσεις πολιτική όταν ο ένας τραβάει στη μία άκρη και ο άλλος στην άλλη γωνία. Πρέπει να χαραχθεί μια ξεκάθαρη πολιτική, που θα επιφέρει άμεση μείωση των φόρων. Και η μείωση των φόρων μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από τη μείωση των κρατικών δαπανών. Αν δε γίνει αυτό δε θα υπάρξει ανάπτυξη. Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο, ψεύδεται ανερυθρίαστα ή στην καλύτερη περίπτωση έχει  επικίνδυνες αυταπάτες. Η φορολογία είναι αντιαναπτυξιακή και το μόνο που καταφέρνει είναι να κλείνει επιχειρήσεις. Το είδαμε 6 χρόνια. Ψηφίζονται νόμοι. Προχθές ψηφίστηκε το ασφαλιστικό. Δε θα εφαρμοστεί. Πως δε θα εφαρμοστεί; Δεν υπάρχει περίπτωση το κράτος να εισπράξει τα χρήματα που προσδοκά γιατί απλά δεν υπάρχουν. Πλέον είναι θέμα επιβίωσης. Δε μπορείς εσύ σαν κράτος να του έχεις συνέχεια το χέρι στην τσέπη του πολίτη και να του παίρνεις τα πάντα. Αυτό ούτε επί τουρκοκρατίας δε γινόταν. Πρέπει να αλλάξει όλη αυτή η κατάσταση.

Ο Παγώνης θεωρώ πως, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν έχει δώσει όλα όσα θα έπρεπε. Προσωπικά το δήμαρχο, όπως και τον πολιτικό, τον θέλω με περισσότερη πυγμή και θάρρος. Θέλω περισσότερη πράξη και τσαγανό.

Είναι ένας πολύ ελπιδοφόρος για το μέλλον πολιτικός. Θεωρώ ότι θα παίξει ρόλο όχι μόνο γιατί κουβαλάει ένα μεγάλο όνομα αλλά γιατί τα μέχρι σήμερα δείγματα γραφής του είναι ιδιαίτερα καλά. 

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είναι ανύπαρκτοι πολιτικοί απατεώνες.

Δε θεωρώ ότι θα έπρεπε να είναι μέσα στο πολιτικό παιχνίδι. Για μένα η Χρυσή Αυγή είναι ένα κόμμα εκτός συνταγματικού τόξου, που δεν θα έπρεπε καν να βρίσκεται στη Βουλή. Ένα ξεκάθαρα ναζιστικό κόμμα που του αξίζει μόνο η απαξίωση.

Ένας πολιτικός με μακροχρόνια Κοινοβουλευτική παρουσία που θα τον ήθελα πιο μαχητικό για την Εύβοια. Αναμφίβολα όμως, σε σχέση με τους προηγούμενους, είναι ο πιο ικανός.